وی گفت: باید به عاشورا دیدی فقهی و اجتهادی داشته باشیم و در این زمینه زوایای این امر را نیز به خوبی در نظر داشت؛ ضوابط اجتهادی نیز در این عرصه باید در نظر گرفته شود؛ امام حسین(ع) بیان کردند که دین لقلقه و بازیچه زبان مردم است و بنی امیه مصداق خاص و اتم این جریان بودند.

وی تصریح کرد: انسان‌های دین دار واقعی در مواقع مهم امتحان خود را نشان می‌دهند؛ باید به گونه ای زندگی کنیم که در مقابل هرگونه اهانت و حمله به دین بایستیم؛ امام راحل نیز با این دغدغه قیام کردند و در شرایطی که هیچ کسی حتی بسیاری از یاران امام نیز باور نداشتند این انقلاب به پیروزی رسید.

رئیس مرکز فقهی ائمه اطهار(ع) تصریح کرد: قیام عاشورا به واسطه یک اصل کاملاً فقهی استوار است که همان امربه معروف و نهی از منکر است ولی یک سؤال بزرگ نیز وجود دارد که امام چگونه به رغم اینکه می‌دانستند امر به معروف در میان این افراد کارگر نیست دست به امر به معروف زدند؟

وی گفت: پاسخ به این سؤال نه از عقل بر می‌آید و نه احساس و عرفان؛ بلکه این پاسخ تنها از فقه برمی آید زیرا اصل حفظ دین بالاترین اصلی است که باعث می‌شود که امام با فرزند خردسال و یا نوزاد خود به صحرای کربلا وارد شوند.