، وزیر میراث‌فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی با تشریح دستاوردهای سفرهای داخلی و خارجی اخیر خود، ثبت‌جهانی آثار فرهنگی را ابزاری برای وفاق، وحدت و گفت‌وگوی فرهنگی میان ملت‌ها دانست و بر پرهیز از نگاه مناقشه‌محور در این حوزه تأکید کرد.

وی با اشاره به سفر خود به چین اظهار کرد: چین نمونه‌ای از برنامه‌ریزی بلندمدت در مسیر توسعه است و امروز در بسیاری از حوزه‌ها به جایگاهی پیشرو در سطح جهانی رسیده است.

وی افزود: در حوزه گردشگری، میراث‌فرهنگی و صنایع‌دستی گفت‌وگوهای سازنده‌ای با طرف چینی انجام شد و با توجه به ظرفیت بالای گردشگری این کشور، امکان همکاری گسترده در حوزه تبادل گردشگر، برگزاری نمایشگاه صنایع‌دستی و حتی کاوش‌های باستان‌شناسی و مرمت آثار تاریخی وجود دارد.

وزیر میراث‌فرهنگی با اشاره به توافق برای برگزاری نمایشگاه صنایع‌دستی و فرش دستباف ایران در چین تصریح کرد: همکاری‌ها نباید صرفاً در سطح پایتخت‌ها باقی بماند و لازم است استان‌ها وارد تعاملات واقعی، تجاری و عملیاتی با استان‌های چین شوند.

وی افزود: استانداران استان‌های کشور می‌توانند با همتایان خود در چین مذاکرات مستقیم داشته باشند و این مسیر، فرصت‌های تازه‌ای در توسعه گردشگری و اقتصاد فرهنگی ایجاد خواهد کرد.

صالحی‌امیری در ادامه با اشاره به سفر خود به یونان گفت: دولت یونان به‌صورت رسمی آمادگی خود را برای توسعه همکاری با ایران اعلام کرد و توافق‌هایی در زمینه برگزاری نمایشگاه صنایع‌دستی و تبادل اینفلوئنسرهای گردشگری حاصل شد.

وی با تأکید بر ظرفیت‌های تاریخی و فرهنگی استان بوشهر اظهار کرد: بندر تاریخی سیراف قابلیت ثبت‌جهانی دارد و توسعه گردشگری دریایی می‌تواند نقش مهمی در تحقق اقتصاد دریامحور ایفا کند؛ موضوعی که هم مورد استقبال مردم است و هم مورد تأکید رهبر معظم انقلاب.

وزیر میراث‌فرهنگی در تبیین سیاست‌های یونسکو در حوزه ثبت‌جهانی تصریح کرد: ثبت‌جهانی انحصاری نیست و سیاست یونسکو بر جلوگیری از تبدیل این فرآیند به مناقشه و تقویت وحدت فرهنگی میان ملت‌ها استوار است.

وی افزود: ثبت یک اثر ناملموس توسط یک کشور، به‌معنای نفی حقوق تاریخی یا فرهنگی ایران نیست؛ چراکه بسیاری از این آثار ریشه‌های مشترک تمدنی دارند و ارزش‌های فرهنگی مرز سیاسی نمی‌شناسند.

صالحی‌امیری با رد برداشت‌های نادرست در این زمینه خاطرنشان کرد: اصرار بر این نگاه که دیگر کشورها حق ثبت آثار ندارند، مبنای فرهنگی و تاریخی ندارد و باید از ثبت جهانی آثار، به‌ویژه در کشورهای همسایه، به‌عنوان نشانه تداوم و گسترش میراث مشترک استقبال کرد.