بنابراین می توان با تغییر الیاف مورد استفاده در این چسب زخم، داروهای مختلفی را با کاربردهای گوناگون وارد بدن کرد. چسب زخم یادشده مجهز به یک ریزکنترل کننده در ابعاد یک تمبر پستی نیز هست که برای ارسال ولتاژ از طریق الیاف منتخب در زمان های تعیین شده به کار می رود. با این کار الیاف مذکور گرم می شوند و ژل پوشاننده خود را هم گرم می کنند. همین ژل داروهای موجود در خود را به درون زخم هدایت می کند.

ریزکنترل کننده این چسب زخم به طور بی سیم و با استفاده از یک برنامه تلفن همراه یا تبلت قابل کنترل است و در صورت لزوم می توان حسگرهای بیشتری را به آن افزود تا شاخص هایی مانند گلوکوز، pH و غیره نیز قابل اندازه گیری باشند. با اندازه گیری این شاخص ها در صورتی که چسب زخم احساس نیاز کند، می تواند به طور خودکار برای جذب دارویی خاص اقدام کند تا شاخص های حیاتی بدن ارتقا یابد.

استفاده از این چسب زخم ها به خصوص برای افراد مبتلا به دیابت و انواع زخم های مزمن یا سربازان آسیب دیده در میدان نبرد مفید است.

علی تمایل استادیار دانشگاه نبراسکا و فارغ التحصیل دکترای رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه سیمون فریزر که در تولید این چسب زخم همکاری داشته می گوید: این اولین چسب زخم موجود در دنیاست که قادر به انتقال خودکار دارو به بدن بر مبنای دوز مورد نیاز است.

وی که در ایران در دانشگاه های شیراز و شریف تحصیل کرده، می افزاید: از این روش می توان برای انتقال انواع دارو به بدن با یک چسب زخم استفاده کرد و این پیشرفتی بزرگ در مقایسه با دیگر روش هاست.