به گزارش خبرگزاری موج به نقل از linkoph.com، "پیری زودرس یا پروجریا" (Progeria)  که همچنین با عنوان سندرم هاچینسون-گیلفورد پروگریا و سندرم هاچینسون-گیلفورد نیز شناخته می‌شود، یک وضعیت بسیار نادر ژنتیکی است که در آن علائم و نشانه‌های پیری و کهولت در سنین بسیار کم تجلی می‌نماید و به طور چشمگیری سیستم قلبی و عروقی را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

میزان بروز این اختلال بسیار کم است و با توجه به اینکه تعداد موارد بروز این اختلال یک مورد در هشت میلیون نفر است، می‌توان آن را جزو اختلالات بسیار نادر ژنتیکی به‌ شمار آورد. افرادی که با سندرم پیری زودرس متولد می‌شوند، معمولاً تنها حدود ۱۳ سال عمر می‌کنند، هرچند بسیاری از موارد این نشانگان نیز شناسایی شده‌اند که عمرشان به اواخر سنین نوجوانی و حتی اوایل بیست سالگی نیز رسیده‌ است و در عین حال افراد نادری از مبتلایان به این سندرم نیز بوده‌اند که حتی تا حدود ۴۰ سالگی نیز زیسته‌اند.

این رگ‌های خونی کوچک که تنها از سلول‌های عضلانی صاف تشکیل می‌شوند، به یک دستگاه میکروفلوئیدیک متصل شده که می‌تواند محیطی را که عروق در آن قرار دارد، تغییر داده و برای ارائه داروهای مختلف یا سایر درمان‌ها آماده کند.

محققان امیدوارند که به زودی بتوانند از "سلول‌های لایه درون رگی" (endothelial cells) در عروق مهندسی زیستی خود استفاده کرده و به ساخت هرچه طبیعی‌تر آنها کمک کنند.

سلول‌های اندوتلیال، لایه داخلی سیستم قلبی و عروقی و ساختار سیستم لنفاوی را تشکیل می‌دهند. این سلول‌ها لایه داخلی رگ‌های خونی، عروق لنفاوی و اندام‌ها از جمله مغز، ریه‌ها، پوست و قلب را شکل می‌دهند. سلول‌های اندوتلیال مسئول ایجاد رگها و یا عروق خونی جدید هستند. آنها همچنین حرکت ماکرومولکول‌ها، گازها و مایعات را بین خون و بافت‌های اطراف تنظیم می‌کنند و به تنظیم فشار خون نیز کمک می‌کنند.

محققان امیدوارند که در آینده بتوانند نمونه‌های بافتی را از بیماران فردی گرفته و این رگ‌های خونی را از سلول‌های نمونه بسازند؛ این رگ‌ها می‌توانند برای آزمایش درمان‌های مختلف و یافتن بهترین درمان مثمرثمر واقع شوند.