به گزارش ناهید صباحی خبرنگار خبرگزاری موج، در نشستی که در موسسه فرهنگی و هنری آپ‌آرت‌مان با حضور «هوشنگ گلمکانی» منتقد و سردبیر ماهنامه سینمایی فیلم و همچنین «صفی یزدانیان» منتقد و کارگردان سینما برگزار شد، دو فیلم کوتاه «همسایه» اثر علی مصفا و «قایق‌های من» اثر صفی یزدانیان به نمایش درآمد و مورد بررسی قرار گرفت.

هوشنگ گلمکانی در این نشست گفت: جمله معروفی که ناصر تقوایی در خصوص فیلم کوتاه دارد این است که تفاوت فیلم کوتاه و بلند فقط در خصوص مدت زمانش نیست بلکه موضوع در این میان اهمیت دارد. یعنی نوع و فرم یک فیلم کوتاه است که تبدیل به فیلم کوتاه می‌شود. غافلگیری یکی از عناصر داستانی است که نمی‌توان خوب و یا بد بودن آن را مشخص کرد. در فیلم همسایه، غافلگیری نهایی جزء فرم روایت بود و این فیلم یکی از مصداق‌های تعریف تقوایی از فیلم کوتاه به شمار می‌رود.

او ادامه داد: ‌ در خصوص فیلم «همسایه»، همان تم آشنای فیلم‌های مدرن اروپایی - بحران ارتباطات انسانی در قرن حاضر - را می‌بینیم و اینکه آدم‌ها در یک دایره بسته قرار گرفته‌اند و در نهایت نیز راه گریزی از این بحران یافت نمی‌شود. اواسط فیلم یک شبه خیانت مشاهده می‌شود اما در نهایت می‌بینیم خیانتی وجود نداشته و فقط شخصیت اصلی داستان با خود درگیر بوده و در تمام طول فیلم، گویی با سایه خود سخن می‌گوید. نمای پایانی فیلم نیز گویا و حیاتی است. نکته دیگری که در خصوص فیلم «همسایه» وجود دارد این است که پس از آن که متوجه می‌شویم خیانتی در کار نبوده پرسش‌هایی مطرح می‌شود که هیچ پاسخی نیز برای آنها یافت نمی‌شود. البته من این گونه حال و هوا را دوست ندارم اما این فیلم از لحاظ فرم و روایت فیلم خوبی بود. وی با بیان اینکه فیلم کوتاه «قایق‌های من» را بیشتر پسندیده است، افزود: فیلم «قایق‌های من» شبیه شخصیت یزدانیان است. از جمله کارهای صفی یزدانیان یک مستند با عنوان در جستجوی شهرزاد است که در خصوص تاریخچه فیلم‌های تبلیغاتی قبل و پس از انقلاب است که توصیه می‌کنم حتما این مستند را تماشا کنید، زیرا واقعا مستند شاخصی است. اما در مجموع میان تم اصلی این دو داستان هماهنگی خاصی مشاهده می‌شود. هر دو فیلم، در خصوص بحران ارتباطات انسانی است اما تمایزی که وجود دارد، این است که در فیلم «همسایه» این موضوع در یک فضای تاریک و وهم‌انگیز بیان می‌شود اما در خصوص فیلم «قایق‌های من»، این اتفاق در یک فضای شاعرانه نمایش داده می‌شود. صفی یزدانیان نیز در ادامه این جلسه گفت: همیشه به شاگردانم توصیه می‌کنم ساخت فیلم کوتاه را زیاد جدی نگیرید و بگذارید همه چیز خودش همانگونه که باید، پیش برود. قسمت‌هایی از فیلم «قایق‌های من» برگرفته از خاطرات کودکی‌ام بوده است. به طور مثال آن قسمتی که پسر کوچک در فیلم با قایق کوچک چوبی‌اش بازی می‌کند و دایی‌اش به او می‌گوید اگر قایق‌ات را زیر زمین بگذاری صبح روز بعد که بیدار شوی یک کشتی بزرگ را در حیاط می‌بینی. این فیلم به نوعی مرتبط با فیلم «در دنیای تو ساعت چند است؟» بود و اینکه فرهادهای این دو فیلم هیچ ربطی به یکدیگر ندارند و فقط بنا به دلایلی این نام را برایشان برگزیدم.