کشورهای ثروتمند جمعیت سالم‌تر و منابع بیشتری برای اختصاص دادن به ورزش دارند. در سال ۲۰۰۰ وقتی تولید ناخالص داخلی(GDP)سرانه چین(بر حسب قدرت خرید) کمتر از ۴ هزار دلار بود، این کشور ۵۸ مدال برد. در سال ۲۰۱۲GDPسرانه چین چهار برابر شد و تعداد مدال‌ها به ۸۸ افزایش یافت. در واقع، در مقاله‌ای که در سال ۲۰۰۴ منتشر شد، اندرو برنارد از دانشگاه دارتموثو مگان باس از دانشگاه نورث‌وسترن به این نتیجه رسیدند از آنجایی که تعداد جمعیت وGDPسرانه اثرات یکسانی بر تعداد مدال‌ها دارند،GDPکل می‌تواند معیار خوبی برای پیش‌بینی نسبی تعداد مدال‌های یک کشور باشد. نمودار زیر این موضوع را به خوبی نشان می‌دهد.

البته این آمار برای موفقیت کشورهای ثروتمند یا فقیر در المپیک کاربردی ندارد(همان‌طور که پیروزی در المپیک کمترین اهمیت را برای کاهش فقر و بهبود بهداشت دارد). اما در حالی که برخی کشورها به طور چشمگیری عملکردی پایین‌تر از توانایی‌های اقتصادی خود دارند، برخی دیگر برعکس عمل می‌کنند. در میان دیگر کشورهای ثروتمند، توجه زیادی روی جزییات سیاست صنعتی المپیک متمرکز شده است.

به نظر می‌رسد صرف هزینه راه حل این مشکل است. در بریتانیا، سرمایه‌گذاری روی ورزشکاران بین سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲ تقریبا پنج برابر شده و از ۵۰ میلیون پوند به بیش از ۲۵۰ میلیون پوند رسیده است. تعداد مدال‌ها نیز متناسب با این رقم افزایش یافته است. البته میزبانی المپیک هم مزیت موقتی برای این کشور داشته، به طوری که در المپیک ۲۰۱۲ لندن تعداد مدال‌های بریتانیا نسبت به سال ۲۰۰۸ با افزایش ۴۰ درصدی مواجه بود که البته بریتانیا برای برگزاری این مسابقات ۹ میلیارد پوند هزینه کرده بود.

هدفمند کردن دقیق هزینه‌ نیز می‌تواند مفید باشد. برنامه‌های توسعه ورزشکاران، یعنی شناسایی برندگان آینده و در نظر گرفتن مربیان خوب، تجهیزات و هزینه‌های زندگی برای آنها در این راستا ضروری است. کشورها همچنین می‌توانند در مورد ورزش‌هایی که در آن تخصص دارند، انتخاب استراتژیک داشته باشند.