موضوع برگزاری کنسرت از یک سو برای برخی دولتمردان و رجال فرهنگی دولت، مسئله ای حیاتی و به عبارتی حیثیتی شده و از طرف دیگر مخالفت برخی علما بویژه ائمه جمعه با این روند از حساسیت ویژه ای برخوردار است. به نظر می رسد همکاران رسانه ای چرایی موضوع را صرف نظر از گرایشات خاص سیاسی خود مورد بررسی قرار دهند. نخستین مسئله، حرمت و حلیت توسعه موسیقی است که از دیدگاه احکام شرع باید به آن پرداخت. اگر چه برخی مراجع تقلید به برخی موسیقی اسم حلیت داده و آن را حرام ندانسته اند اما مجموع فتاوای علما، مراجع و نظام هماهنگ و دال بر حرمت کلی موسیقی بویژه موسیقی مطرب است. نکته دوم اینکه از منظر کارشناسی موسیقی دارای انواع متود و روش است که برخی از آنها به کارشناسی قابل توجه و رسیدگی نیاز دارد؛ به عبارتی اگر موسیقی قابلیت رشد و توسعه را دارد از دیدگاه کارشناسی هر نوع موسیقی ارزشمند محسوب نمی شود. به عنوان مثال، در بین کارشناسان آگاه به عمق موسیقی ایران، موسیقی پاپ دارای ارزش قابل قبولی نیست همانطور که ممکن است موسیقیدانان پاپ موسیقی کلاسیک را نپسندند؛ و اگر چه برخی موسیقی هویت لازم را برای دفاع ندارند. مسئله سوم این است که آیا موضوع موسیقی در حال حاضر موضوعی هنری است یا این مطلع اختلاف نظر شایع شده در فضای کشور است؛ شاید اصل این موضوع که اساسا در شرایط مبتلا به مشکلات اقتصادی، گله مردم نسبت به فضای اشتغال کشور، همچنین نامشخص بودن روند برجام و مذاکرات، در پیش رو بودن انتخابات ریاست جمهوری و مسائل مختلفی از این دست، دولت را برآن داشته تا به عنوان پدیده ای از شور و هیجان مردم از موسیقی بهره ببرد. همه انرژی فرهنگی دولت هم به شدت افزایش یافته و حول محور موسیقی می چرخد؛ از طرفی مخالفین که با منظر دینی به این موضوع نگاه می کنند، اعتراض هایی مخفی و آشکار رقم خورده و این مخالفت ها علنی شد. اما بررسی اینکه چرا این اعتراض در مشهد شکل گرفت، شاید این تفکر در مشهد قابل قبول باشد که مشهد الرضا بدلیل قداست نباید حتی امور نابهنجارمند و شبهه ناک فرهنگی در آن اتفاق بیفتد و اخیرا شنیده شده در رابطه با ایجاد روندهای اقتصادی و تجاری که مانع از روند عبادی و قداستی مشهد می شود هم مخالفت هایی صورت گرفته و این موضوعی قابل قبول و قابل توجیه است. بحث مثبت و منفی بودن موسیقی یک چالش عمیق سیاسی و ایدئولوژیک است و کشاندن آن به افکار عمومی و دو قطبی کردن جامعه در ارتباط با موافقین و مخالفین عملا کاری است که باید به عنوان پوسته خربزه برداشت کرد. به همکاران رسانه ای توصیه می شود به این موضوع از در فقهی و کارشناسی بپردازند تا از دو قطبی شدن جامعه اجتناب شود.