محمود حسینی‌زاد در گفت‌وگو با سارا کنعانی خبرنگار خبرگزاری موج، در خصوص حذف شدن رشته ادبیات داستانی از رشته‌های دانشگاهی گفت: من اصلا نمی‌دانستم چنین رشته‌ای در نظام آموزش عالی کشور تصویب شده و در دانشگاه‌ها تدریس می‌شود. شما ببینید در طول این سال‌هایی که تدریس می‌شده چقدر خنثی عمل کرده که بعد از اعلام خبر مربوط به حذف شدنش تازه پی به موجود بودنش برده‌ایم! در حال حاضر باید بگویم اینطور که از ظواهر امر برمی‌آید دانشجویان این رشته چیز زیادی را از دست نداده‌اند و آن چیزی را که طی چهار سال در دانشگاه می‌آموختند می‌توانند در شش ماه با یک مطالعه آزاد به دست بیاورند. او در ادامه افزود: رشته‌هایی مثل زبان و ادبیات فارسی یا زبان‌های خارجی در حال آموزش در دانشگاه‌هاست اما نه اساتید برجسته‌ را در همه دانشگاه‌ها دعوت کرده‌اند و نه از کتاب‌های خوبی سود جسته‌اند. گویا سیاست‌ کلی کشور بر این مبناست و با مصاحبه و گفت و گو هم نمی‌شود کاری کرد. من یکی از کسانی بودم که باید برای تدریس زبان آلمانی چند کتاب را پیشنهاد می‌دادم که در فهرست مواد درسی قرار بگیرد و به خوبی در جریان هستم که چه محدودیت‌هایی در این امر وجود دارد. متأسفانه دانشجویان ادبیات فارسی چیزی فراتر از قابوس‌نامه و بیهقی و چند داستان از جلال آل احمد نمی‌خوانند، چیزی که هر علاقمند به حوزه ادبیات باید پیش از ورود به دانشگاه خوانده باشد! این نویسنده در پاسخ به این سوال که آیا باید حاصل کار نویسندگان جوان را نیز خواند، توضیح داد: دی.جی. سلینجر کتاب ناتوردشت را در بیست و یک سالگی نوشت و در مقابل نویسندگانی هم داریم که شاهکار خود را در سن ۸۰ سالگی خلق کرده‌اند. آثار خوب را همیشه باید خواند، صرف نظر از اینکه چه کسی آنها را نوشته است. در پایان علاقمندان به ادبیات داستانی را قبل از هر چیز به خواندن بیهقی و دیوان شمس توصیه می‌کنم و امیدوارم همه کسانی که باید راز موجود در این توصیه را دریابند، به آن پی ببرند. از این نویسنده آثاری همچون «آسمان کیپ ابر»، «سرش را گذاشت روی فلز سرد»، «این برف کی آمده» و ... تألیف شده و همچنین ترجمه کتاب‌هایی همچون «ارکستر زنان آشویتس»، «حمایت از هیچ» و ... را در کارنامه دارد.