به گزارش زهرا حسینی خبرنگار بین الملل خبرگزاری موج، در آخرین نشست روسای جمهور و روسای دولت‌های عضو ناتو در ورشو تصمیم بر آن شد که نیروهای این سازمان نظامی برای آموزش ارتش عراق وارد خاک این کشور شوند. این تصمیم در حالی اتخاذ شد که نیروهای عراقی در ماه‌های اخیر پیشروی‌های خوبی در برابر داعش داشته است و مقامات بغداد نیز رسما اعلام کردند سردار سلیمانی به درخواست آن‌ها و برای کمک مستشاری به این کشور آمده است. تصمیم اعضای ناتو به تغییر پایگاه این سازمان از اردن به عراق در حال حاضر، به نظر می‌رسد واکنشی به گسترش نفوذ ایران در بغداد باشد. ناتو تلاش دارد در وضعیتی که اوضاع عراق رو به بهبود است از کیک قدرت این کشور منتفع شود. در حالی که آخرین ماموریت ناتو برای تعلیم نفرات ارتش عراق در خاک این کشور، به فاصله زمانی سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۱ بازمی‌گردد. طبق اخبار منتشر شده ماموریت آموزشی جدید این سازمان در عراق از اوایل سال ۲۰۱۷ با اعزام ۲۰ تا ۳۰ مربی نظامی شروع می‌شود. طبق زمان بندی بغداد و موفقیت‌های ارتش این کشور آزادسازی مناطق اصلی عراق تا پیش از سال جدید میلادی محقق خواهد شد و در واقع تا آن زمان نیروهای نظامی بغداد چندان نیازی به کمک اضطراری خارجی ندارند. اما سران غرب به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی کرده‌اند که بتوانند در زمان ثبات سازی و دولت سازی عراق در ارکان اصلی و امنیتی این کشور نفوذ کنند. طرح به کارگیری هواپیماهای شناسایی آواکس برای مبارزه با داعش در سوریه و عراق نیز تدبیری دیرهنگام از سوی ناتو است که صرفا در جهت پوشش رسانه‌ای صورت می‌گیرد. ناتو تاکنون از ورود مستقیم به کشمکش عراق یا سوریه خودداری کرده ‌است. حتی زمانی که برخی کشورهای عربی به همراهی ده‌ها کشور دیگر ائتلاف نظامی ضد داعش را تشکیل دادند، باز هم ناتو خود را کنار کشید. این مساله زمانی قابل تامل می‌شود که صدر اعظم آلمان نیز سپر دفاع موشکی را برای مقابله با موشک‌های ایران ضروری دانست. در واقع به نظر می رسد تصمیم‌گیری سران ناتو مصداق یک تیر و چند هدف است. بزرگنمایی خطر موشک‌های ایران و تلاش برای ورود به عراق، ضمن تحدید قدرت کشورمان، روسیه را نیز هدف قرار گرفته است. غرب در نظر دارد مانع گسترش پیوندهای مسکو با دمشق و بغداد شود. در همین حال اروپای شرقی نیز باید مجهز به موانعی شود که فکر پیشروی روسیه در آن‌ها منتفی باشد. از سویی دیگر پیش کشیده شدن «روح» برجام در سخنان اخیر مرکل و دبیر کل سازمان ملل نیز در همین راستا است. اروپا و آمریکا به عنوان طرفین غربی توافق هسته‌ای مایل نیستند ایران از حوزه مرزهایش فراتر عمل کند و در این رابطه افزایش توانمندی موشکی می‌تواند این حدود را در هم نوردد. ژاپن به عنوان نمونه‌ای که پس از تمرکز بر توان نظامی خود درصدد حرکت در مناطق پیرامونی خود است. این کشور پس از جنگ جهانی دوم محدودیت‌های زیادی را در بعد نظامی پذیرفت اما اینکه با تغییر قانون اساسی و افزایش توان نظامی تلاش دارد محیط پیرامونی خود را گسترش دهد. اما نکته اینجا است که جمهوری اسلامی ایران قدرت نظامی رو به فزونی خود را صرفا برای امر دفاع می‌خواهد و کمک‌های مستشاری نظامیان کشورمان در عراق و سوریه به مساله موشک‌ها مربوط نیست. امروز در منطقه می‌بینیم که حزب الله قدرت عملیاتی‌اش درنتیجه نبردهای سوریه تقویت شده است، ارتش سوریه با کمک مستشاران ایرانی رو به جلو پیش می‌روند و عراق نیز وضعیت مشابهی دارد. در این شرایط غرب بر این باور است ایران اگر بتواند از فشارهای اقتصادی و تحریم‌های جهانی خارج شود بیش از حال می‌تواند در حوزه پیرامونی خود نقش ایفا کند. از این رو اگر نشانه‌هایی از نقض برجام دیده می‌شود در همین راستا است و شاید به زودی پیش از آنکه محور مقاومت بتواند نقش آفرینی بیشتری در خاورمیانه داشته باشد خبر پایان توافق هسته‌ای منتشر شود.