، شبکه خبری راشاتودی در گزارشی نوشت: نیروهای یمن نیازی به برابری با عربستان سعودی در کمیت یا کیفیت سلاح‌های خود ندارند. آنها می‌توانند اهداف خود را انتخاب کنند و بین حملات مکث کنند، در حالی که ریاض باید به طور مداوم از فرودگاه‌ها، تاسیسات نفتی و شهرها در سراسر قلمرو وسیع حفاظت کند. حتی یک ضربه می‌تواند عملیات یک تاسیسات را مختل کند، باعث لغو پروازها شود یا فعالیت تجاری را متوقف کند. خرید سیستم‌های دفاع هوایی آمریکایی این تهدید را کاهش می‌دهد اما آن را از بین نمی‌برد. 

هزینه‌های نظامی عربستان سعودی از ۸۲ میلیارد دلار در سال فراتر می‌رود، با این حال این کشور هنوز برای محافظت از زیرساخت‌های خود در برابر حملات نیروهای مسلح یمنی تلاش می‌کند. این شکاف بین هزینه سلاح‌هایی که خریداری کرده و اثربخشی آنها در این جنگ خاص را آشکار می‌کند. جنگنده‌های پیشرفته و سیستم‌های دفاع موشکی به ریاض برتری قابل توجهی می‌دهند، اما شناسایی پهپادهای کوچک و موشک‌های کروز با پرواز در ارتفاع پایین نیازمند پوشش راداری گسترده و اشتراک‌گذاری سریع اطلاعات بین واحدها است. بدون این قابلیت‌ها، تجهیزات گران‌قیمت نمی‌توانند به موقع اهداف را به طور قابل اعتمادی شناسایی و با آنها درگیر شوند.

در یک رویارویی طولانی، اختلاف در هزینه‌های تسلیحات نیز قابل توجه می‌شود. طبق برآوردهای ذکر شده، یک موشک رهگیر پاتریوت بیش از ۳ میلیون دلار هزینه دارد، در حالی که برخی از پهپادهای نیروهای مسلح یمن فقط ۱۵۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ دلار قیمت دارند. نیروهای عربستان باید از چنین رهگیرهایی علیه هواپیماهای ارزان قیمت استفاده کنند تا از دارایی‌های بسیار ارزشمندتر محافظت کنند اما عملیات نظامی پایدار، ذخایری را که به سرعت قابل پر شدن نیستند، به ویژه در بحبوحه تقاضای جهانی جدی برای سیستم‌های دفاع هوایی، به پایان می‌رساند. این به نیروهای مقاومت یمن فرصتی می‌دهد تا سامانه‌های دفاعی عربستان را تضعیف کنند.

در طرف دیگر،‌ مشکلات فنی با ساختار نیروهای مسلح سعودی تشدید می‌شود. جدایی ارتش و گارد ملی از نظر تاریخی، تا حدی برای محافظت از سلطنت در برابر کودتا مفید بوده است. اما زنجیره‌های فرماندهی جداگانه و تصمیم‌گیری بسیار متمرکز می‌تواند مانع هماهنگی و محدود کردن ابتکار عمل فرماندهان شود. بنابراین، خرید تسلیحات بیشتر به‌تنهایی مشکل را حل نخواهد کرد. حتی سامانه‌های پیشرفته‌تر کشف و رهگیری نیز در صورتی که اطلاعات با تاخیر به دست برسد و هماهنگی برای واکنش بیش از حد طول بکشد، نتایج محدودی به همراه خواهند داشت.

نیروهای مسلح یمن می‌دانند که رفع این کاستی‌ها زمان‌بر خواهد بود؛ وضعیتی که به آنها اجازه می‌دهد در این فاصله همچنان ضربات دردناکی وارد کنند. تولید داخلی و شبکه‌های گسترده‌تر تامین تدارکات، به تداوم این کارزار کمک می‌کنند. این نیروها نیازی به نابودی تاسیسات صنعتی بزرگ یا توقف کامل سفرهای هوایی ندارد؛ همین که تهدیدی مداوم وجود داشته باشد، کافی است تا شرکت‌های هواپیمایی در مسیرهای پروازی خود تجدیدنظر کنند، سرمایه‌گذاران تصمیم‌گیری‌هایشان را به تعویق بیندازند و رهبران سعودی هزینه‌های بیشتری را صرف حفاظت از زیرساخت‌ها کنند.