، روزنامه الاخبار لبنان در گزارشی با اشاره به نگاه محافل صهیونیستی به وضعیت عربستان نوشت که تل‌آویو می‌کوشد از آسیب‌پذیری امنیتی و اقتصادی ریاض در جنگ یمن برای تقویت همکاری‌های امنیتی و دستیابی به دستاوردهای راهبردی استفاده کند.

بر اساس این گزارش، یوئل گوجانسکی، پژوهشگر مؤسسه مطالعات امنیتی رژیم اشغالگر ناکارآمدی عملیاتی ارتش عربستان را به کمبود نیروهای متخصص، پراکندگی سازمانی، ضعف هماهنگی میان شاخه‌های نظامی و وابستگی به پشتیبانی خارجی نسبت داده است.

به گفته وی، خرید تسلیحات بیشتر از آنکه با نگهداری، آموزش، تأمین مهمات و پشتیبانی لجستیکی همراه باشد، در خدمت جایگاه سیاسی و نمایش قدرت حکومت قرار گرفته است. این ضعف‌ها در برابر موشک‌ها و پهپادهای کم‌هزینه ارتش یمن، که سامانه‌های پدافندی گران‌قیمت را فرسوده می‌کنند، اهمیت بیشتری می‌یابد.

این روزنامه همچنین به آسیب‌پذیری مسیرهای صادرات نفت عربستان اشاره کرد. گابی سیبونی و اریز فینر در پژوهشی برای مؤسسه راهبرد و امنیت قدس نوشته‌اند که اتکای عربستان به خط لوله شرق به غرب و بنادر دریای سرخ برای دور زدن تنگه هرمز، باب‌المندب را به نقطه فشار دیگری بر این کشور تبدیل کرده است. تهدید کشتیرانی در این آبراه می‌تواند هزینه بیمه را افزایش دهد و مسیر حرکت کشتی‌ها را تغییر دهد؛ وضعیتی که ریاض را میان گسترش جنگ و تحمل فرسایش بیشتر یا ادامه فشار بر صادرات نفت و طرح‌های اقتصادی قرار می‌دهد.

شاحر کلایمن، نویسنده روزنامه «اسرائیل هیوم»، نیز معتقد است که حمله به فرودگاه ریاض می‌تواند حاشیه مانور محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان را که بر دیپلماسی و میانجیگری عمان حساب کرده بود، محدود کند.

به نوشته وی، تداوم ناتوانی در حفاظت از خاک عربستان ممکن است فرصت‌هایی برای مخالفان بن سلمان ایجاد کند و او را به ورود به رویارویی طولانی‌تر سوق دهد. با این حال، رقابت میان نیروهای مخالف صنعا، توان نیروهای مسلح یمن برای تحمل حملات و بازسازی قدرت و فشارهای بین‌المللی برای توقف جنگ، دستیابی به نتیجه قطعی را دشوار می‌کند.

در همین حال، برخی تحلیلگران صهیونیست خواستار بهره‌برداری از وضعیت کنونی عربستان برای نزدیک کردن این کشور به تل‌آویو شده‌اند. عران لرمان، تحلیلگر صهیونیست در ارزیابی خود پیشروی‌های یمن در نزدیکی باب‌المندب را نشانه محدودیت حمایت ترکیه و پاکستان و نیز پیامدهای اختلاف عربستان و امارات دانسته و نتیجه گرفته است که ریاض ممکن است به بازتنظیم روابط و استفاده از ظرفیت‌های امنیتی و اطلاعاتی رژیم صهیونیستی تمایل پیدا کند.

لرمان همچنین نشست منطقه‌ای برگزارشده در امارات، مرتبط با سفر بنیامین نتانیاهو به ابوظبی و با مشارکت آمریکا را نشانه‌ای احتمالی از احیای آنچه «محور ثبات» می‌نامد، ارزیابی کرده است؛ هرچند اذعان دارد که احتیاط عربستان درباره همکاری علنی و انکار مشارکت در این نشست، مانع از آن است که این تحولات را نشانه یک تغییر قطعی بدانیم.

سیبونی و فینر نیز پیشنهاد تشکیل ائتلاف دریایی دائمی، تبادل اطلاعات و هشدار زودهنگام، رهگیری حملات و هدف قرار دادن توانمندی‌های تولیدکننده آنها را مطرح کرده‌اند. توسعه مسیرهای تجاری جایگزین و همکاری احتمالی با خط لوله ایلات–عسقلان در سرزمین‌های اشغالی نیز از دیگر پیشنهادهای آنها است. این دو پژوهشگر، فاصله گرفتن عربستان از عادی‌سازی روابط و ترجیح همکاری با ترکیه و پاکستان را مورد انتقاد قرار داده‌اند، اما موفقیت اقدامات پیشنهادی را به بازگشت کشتیرانی عادی مشروط کرده و درباره گرفتار شدن ریاض در وضعیت فرسایش زمینی در یمن هشدار داده‌اند.

در مقابل، سمدار پری، نویسنده روزنامه «یدیعوت آحارونوت»، ارزیابی کرده است که بن سلمان با وجود حمایت اطلاعاتی رژیم صهیونیستی از عربستان با میانجیگری آمریکا، به‌سرعت به دنبال درخواست علنی کمک از تل‌آویو نخواهد رفت.

وی این رویکرد را با شروط عربستان درباره مساله فلسطین و بی‌اعتمادی به نتانیاهو مرتبط دانسته است. به نوشته پری، ریاض دیدار محرمانه ادعایی میان بن سلمان و نتانیاهو در نوامبر ۲۰۲۰ در شهر نئوم را که عربستان وقوع آن را تکذیب کرده بود، نپذیرفته است. وی همچنین به نقل از یک مقام سعودی که نامش را فاش نکرد، نوشت تغییر نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی می‌تواند زمینه گشودن صفحه‌ای تازه را فراهم کند.

الاخبار در ادامه نوشته است که از نگاه تحلیلگران صهیونیست، جنگ یمن ممکن است عربستان را به گسترش همکاری امنیتی با تل‌آویو سوق دهد، اما تبدیل چنین همکاری‌ای به عادی‌سازی علنی روابط، به محاسبات سیاسی ریاض و میزان کارآمدی حمایت پیشنهادی بستگی دارد. کاهش هزینه حملات، اختلاف میان نیروهای مخالف صنعا و محدودیت توان شرکای احتمالی عربستان برای مهار فرسایش، از جمله عواملی هستند که تحقق اهداف سیاسی رژیم صهیونیستی را با تردید روبه‌رو می‌کنند.