، اخیرا شاهد امضای یک قراداد نفتی میان دولت آمریکا و ونزوئلا بوده‌ایم. قراردادی که دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا آن را بزرگترین قرارداد نفتی تاریخ توصیف کرده و تاکید نموده که آمریکا با استفاده از این قرارداد، ذخایر راهبردی انرژی خود را پُر خواهد کرد. موضوعی که به ادعای ترامپ، هدیه ونزوئلا به آمریکا است! بر پایه این قرارداد، آمریکا به مدت ۱۰۰ سال حق بهره‌برداری از ۱۷ میدان نفتی مهم ونزوئلا را در اختیار خواهد داشت.

کاخ سفید سهمی ۵۵ درصدی از میادین نفتی مذکور را نیز برای خود کنار گذاشته است. عجیب اینکه در مورد فروش نفت ونزوئلا، این کشور باید آمریکا را در اولویت قرار دهد! بندهای مختلف قرارداد نفتی آمریکا و ونزوئلا به قدری یک‌طرفه نوشته شده اند، که بسیاری را واداشته تا این قرارداد را نوعی تسلیم‌نامه ونزوئلا توصیف کنند.

با این همه، در تحلیل رویداد مذکور، توجه به دو نکته مهم به نظر می رسد.

اول اینکه یک بار دیگر به همگان اثبات شد که آمریکا صرفا به منابع و ثروت های خدادادی دیگر ملت ها چشم دارد و در این رابطه، فقط و فقط بهانه های واهی را مطرح می کند تا بتواند راه خود برای رسیدن به اهدافش را کوتاه کند. چند ماه قبل، آمریکا به بهانه همکاری نیکلاس مادورو رئیس جمهور سابق ونزوئلا با کارتل های مواد مخدر، به این کشور حمله کرد و رئیس جمهور قانونی ونزوئلا را هدف ربایش قرار داد. با این حال، اکنون هیچ حرفی در مورد کارتل‌های مواد مخدر نمی زند و صرفا به دنبال چپاول منابع نفتی ونزوئلا است. به بیان ساده‌تر، جهانیان اکنون به عینه می‌بینند که برای آمریکا، صرفا منافعش مهم است و در این رابطه هیچ ابایی از قربانی‌کردن سرنوشت ملت های مختلف دنیا ندارد.

نکته دوم اینکه آمریکایی ها دهه هاست که با طرح شعارهای زیبا، مدعی حکمرانی خوبی و قانونمداری در جهان هستند. این در حالی است که عملکرد تاسف بار آن ها در پرونده ونزوئلا نشان داد که تا چه اندازه این روایت‌سازی‌ها، متوهمانه و دروغین هستند و اتفاقا آمریکا با نگاهی استعماری به معادلات بین‌المللی نگاه می کند. به طور خاص در پرونده ونزوئلا، آمریکا صرفا به این دلیل که زور بیشتری دارد به این کشور حمله کرد، رئیس جمهور آن را دزدید و اکنون در حال چپاول ثروت نفتی این کشور است. موضوعی که عبرت های معناداری را برای سایر کشورها و ملت ها دارد.