، در روزهای اخیر، همزمان با تشدید تهدیدهای واشنگتن برای اعمال فشارهای اقتصادی جدید علیه جمهوری اسلامی ایران، رایزنی‌های دیپلماتیک تهران با مسقط و قاهره درباره تنگه هرمز و مسیر مذاکرات ادامه یافته است. این تحولات نشان‌دهنده رویکرد دوگانه ایران است: از یک سو پیگیری مسیر دیپلماسی بر اساس شرایط خود و از سوی دیگر رد قاطع سیاست فشار و تهدید.
وزیر امور خارجه ایران، عباس عراقچی، با همتای مصری خود، بدر عبدالعاطی، درباره تلاش‌ها برای کاهش تنش‌های منطقه‌ای و بازگشت به مسیر دیپلماتیک گفت‌وگو کرد. در این تماس تلفنی، دو طرف وضعیت کلی منطقه و ابتکارات جاری برای ایجاد فضای مناسب جهت کاهش تنش را بررسی کردند. عراقچی دیدگاه ایران درباره تحولات جاری، روند مذاکرات و چالش‌های پیش‌رو را تشریح کرد. طرف مصری نیز بر اهمیت تشدید تلاش‌های دیپلماتیک و دستیابی به تفاهم‌های مسالمت‌آمیز تأکید نمود و آزادی ناوبری بین‌المللی و امنیت کشورهای خلیج فارس را مورد توجه قرار داد.
همزمان، رایزنی‌های ایران و عمان درباره مدیریت ناوبری در تنگه هرمز ادامه داشته است. ایران پیش‌تر اعلام کرده بود که درباره نقشه مسیر تردد کشتی‌ها با عمان به تفاهم رسیده و دو کشور در حال نهایی‌سازی جزئیات هستند. این مذاکرات دوجانبه، مستقل از مسیر آمریکا تعریف شده و بر حاکمیت دو کشور ساحلی بر تنگه تأکید دارد. تهران بارها اعلام کرده که بازگشایی کامل آبراه منوط به تغییر رفتار آمریکا، پایان محاصره دریایی و اجرای تعهدات قبلی است.
در مقابل این تحرکات دیپلماتیک، مقامات آمریکایی از جمله وزیر خزانه‌داری این کشور، از برنامه‌ای برای اعمال «سخت‌ترین تحریم‌های تاریخ» علیه ایران سخن گفته‌اند. ترامپ نیز شرکای تجاری ایران را تهدید کرده و از «دی‌دی اقتصادی» سخن به میان آورده است. این تهدیدها در شرایطی مطرح می‌شود که مهلت ۶۰ روزه یادداشت تفاهم اسلام‌آباد بدون نتیجه به پایان رسیده و آمریکا از تمدید آن خودداری کرده است.
موضع رسمی ایران در برابر این فشارها روشن است. مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور، اعلام کرد زمان پایان جنگ فرا رسیده و ایران از موقعیت قدرت صحبت می‌کند. وی تأکید کرد جهان پیروزی ایران را پذیرفته و آمریکا منفور شده است. مقامات ایرانی بارها تصریح کرده‌اند که سیاست فشار و تهدید نمی‌تواند تهران را وادار به امتیازدهی یک‌طرفه کند و هرگونه مذاکره باید بر اساس احترام متقابل و اجرای تعهدات طرف مقابل باشد.
تحلیل این تحولات نشان می‌دهد که آمریکا پس از ناکامی در مسیر نظامی و دیپلماتیک، بار دیگر به ابزار فشار اقتصادی روی آورده است. با این حال، تجربه سال‌های گذشته و وضعیت کنونی تنگه هرمز نشان می‌دهد که این سیاست نیز با محدودیت‌های جدی روبه‌روست. ایران با حفظ کنترل مؤثر بر آبراه راهبردی و ادامه رایزنی‌های دوجانبه با همسایگان، نشان داده که حاضر نیست تحت فشار، اصول خود را کنار بگذارد.
رایزنی با عمان و مصر در این مقطع، پیامی روشن دارد: مسیر دیپلماسی باز است، اما نه از موضع ضعف. ایران مذاکره با عمان را مسیر اصلی برای مدیریت تنگه هرمز می‌داند و هرگونه پیشرفت در مسیر آمریکا را مشروط به اجرای تعهدات قبلی و تغییر رفتار واشنگتن اعلام کرده است. تماس با مصر نیز نشان‌دهنده آمادگی تهران برای بهره‌گیری از ظرفیت‌های منطقه‌ای در جهت کاهش تنش است، مشروط بر آنکه طرف مقابل اراده واقعی برای حل مسئله نشان دهد.
در مجموع، همزمانی تهدیدهای تحریمی آمریکا با ادامه رایزنی‌های ایران با عمان و مصر، تصویری از وضعیت پیچیده کنونی ارائه می‌دهد. جمهوری اسلامی ایران با تکیه بر موقعیت میدانی خود در تنگه هرمز و حمایت منطقه‌ای، مسیر دیپلماسی را از موضع قدرت پیگیری می‌کند و در برابر سیاست فشار، مقاومت نشان می‌دهد. موفقیت هرگونه توافق نهایی، بیش از هر چیز به تغییر رویکرد آمریکا و پذیرش واقعیت‌های جدید منطقه بستگی دارد.