، امروز، روز شهادت امام رضا(ع) است؛ روزی که مشهد و میلیون‌ها دل در سراسر ایران، سیاه‌پوش هشتمین امام شیعیان شده‌اند. در میان انبوه صداهایی که در این روزها برای امام مهربانی‌ها خوانده می‌شود، صدای حمیدرضا رجب‌زاده نیز برای  مردم آشناست؛ صدایی که کلیپ مداحی‌اش برای امام رضا(ع) در فضای مجازی دست‌به‌دست شد و نام او را بیش از گذشته بر سر زبان‌ها انداخت.

اما پشت این صدا، یک انسان ایستاده بود؛ با زندگی، روابط، خاطرات و لحظه‌هایی که حالا دیگر فقط در فیلم‌ها، عکس‌ها و روایت‌هایی که از او باقی مانده، قابل جست‌وجوست.

شهید رجب‌زاده را نمی‌توان فقط با آخرین روز زندگی‌اش تعریف کرد

پرونده قتل، هرچقدر هم تلخ و خبرساز باشد، تنها بخشی از داستان زندگی یک انسان است. آنچه کمتر درباره چنین پرونده‌هایی دیده می‌شود، خودِ شخصیت قربانی است؛ اینکه او پیش از آنکه نامش در تیتر خبرها بیاید، چه کسی بوده، چه دغدغه‌هایی داشته، با چه کسانی معاشرت می‌کرده و چه چیزی باعث شده صدایش میان مردم شنیده شود.

حمیدرضا رجب‌زاده نیز پیش از آنکه نامش در یک پرونده جنایی مطرح شود، برای اطرافیانش یک چهره واقعی و ملموس بود؛ مردی که بخشی از هویتش با فضای مذهبی و مداحی گره خورده بود و ارادتش به اهل‌بیت(ع) در آثاری که از او باقی مانده، دیده می‌شود.

شاید به همین دلیل است که بازنشر مداحی او برای امام رضا(ع) در چنین روزی، معنایی متفاوت پیدا می‌کند.

امروز که بسیاری از مردم برای زیارت یا از راه دور رو به قبله امام رضا(ع) ایستاده‌اند، صدایی در فضای مجازی می‌پیچد که صاحبش دیگر در میان ما نیست. همین تضاد است که ماجرای رجب‌زاده را برای مخاطب تلخ‌تر می‌کند؛ صدایی که قرار بود از زندگی، ارادت و دلدادگی بگوید، حالا یادآور انسانی شده که زندگی‌اش به شکلی تلخ و ناگهانی پایان یافته است.

در روزگاری که شبکه‌های اجتماعی می‌توانند یک تصویر یا چند ثانیه صدا را در مدت کوتاهی به دست هزاران نفر برسانند، گاهی یک کلیپ بیش از ده‌ها صفحه درباره یک انسان حرف می‌زند. مداحی رجب‌زاده برای امام رضا(ع) نیز از همین جنس است؛ اثری که حالا مخاطب آن را نه فقط به عنوان یک مداحی، بلکه به عنوان بخشی از خاطره یک انسان می‌بیند.

این شاید مهم‌ترین نکته در روایت زندگی او باشد؛ اینکه نباید قربانی یک پرونده را فقط با نحوه مرگش شناخت.

پشت هر نامی که در صفحه حوادث منتشر می‌شود، خانواده‌ای وجود دارد، دوستانی هستند که خاطرات متفاوتی از او دارند و سال‌هایی از زندگی که هیچ‌کدام در یک خبر چندصدکلمه‌ای جا نمی‌شود. شهید رجب‌زاده هم از این قاعده جدا نیست.

نام او امروز با یک حادثه تلخ گره خورده است، اما تصویری که از او در ذهن بخشی از مردم باقی مانده، تصویری متفاوت است؛ تصویر مردی که صدایش را برای مدح اهل‌بیت(ع) به کار گرفت و در بخشی از فعالیت‌های مذهبی خود، ارادتش را به امام رضا(ع) نشان داد.

شاید به همین دلیل باشد که در روز شهادت امام رضا(ع)، مرور نام او فقط بازخوانی یک حادثه جنایی نیست؛ یادآوری این حقیقت است که آدم‌ها بزرگ‌تر از آخرین خبری هستند که درباره‌شان منتشر می‌شود.

یک انسان را نمی‌توان در چند خط پرونده خلاصه کرد. نمی‌توان تمام زندگی‌اش را با لحظه‌ای که جانش را از دست داد تعریف کرد. نمی‌توان صدایی را که روزی برای امام رضا(ع) خوانده، فقط با سکوت تلخ پایان زندگی صاحب آن صدا به خاطر آورد.

حمیدرضا رجب‌زاده امروز دیگر نمی‌تواند از خودش بگوید؛ نه می‌تواند از روزهایی که گذشت روایت کند و نه از آرزوهایی که شاید برای آینده داشت. آنچه مانده، روایت دیگران است، تصاویر و صداهایی که در فضای مجازی بازنشر می‌شوند و خاطراتی که نزد نزدیکانش باقی خواهد ماند.

شاید بهترین ادای احترام به او نیز همین باشد؛ اینکه پیش از آنکه درباره چگونگی مرگش حرف بزنیم، از انسانی بگوییم که زندگی کرد، کار کرد، ارتباط داشت، علاقه‌مند بود، برای اهل‌بیت(ع) خواند و در نهایت قربانی حادثه‌ای شد که نامش را وارد صفحات حوادث کرد.

امروز، در روز شهادت امام رضا(ع)، وقتی صدای مداحی او دوباره شنیده می‌شود، می‌توان چند لحظه از هیاهوی پرونده فاصله گرفت و به خود انسان فکر کرد.

به صدایی که باقی مانده است. به خاطراتی که برای خانواده و دوستانش باقی مانده  و به این واقعیت ساده اما سنگین که گاهی یک انسان، درست در زمانی که همه چیز برایش در جریان است، به یکباره به خاطره تبدیل می‌شود.

شاید سال‌ها بعد، وقتی نام حمیدرضا رجب‌زاده مطرح شود، آنچه در ذهن مردم باقی می‌ماند فقط جزئیات یک پرونده قتل نباشد؛ شاید صدای مداحی او برای امام رضا(ع) هم بخشی از تصویری باشد که از او به یادگار مانده است.

صدایی که امروز، در روز شهادت امام رضا(ع)، دوباره شنیده می‌شود؛ صدای مردی که دیگر خودش نیست، اما بخشی از او هنوز در همان صدا زندگی می‌کند.

روایتی تلخ از نحوه قتل حمیدرضا رجب‌زاده؟

 پایان جست‌وجوی خانواده برای یافتن حمیدرضا رجب‌زاده، روایتی تلخ‌تر از یک مفقودی را آشکار کرد. بر اساس جزئیاتی که در جریان تحقیقات پرونده و گزارش‌های منتشرشده از اعترافات متهمان مطرح شده، مداح جوان پس از حضور در یک قرار از پیش تعیین‌شده، در دام افرادی افتاد که با برنامه‌ریزی قبلی او را به محلی خلوت کشانده بودند.

در ادامه تحقیقات، متهمان مدعی شدند که رجب‌زاده پس از ربوده شدن مورد ضرب‌وجرح و شکنجه قرار گرفته و سپس با ضربات متعدد چاقو به قتل رسیده است. پس از قتل نیز عاملان جنایت برای از بین بردن آثار جرم، پیکر او را به اطراف پرند منتقل کرده و به آتش کشیده‌اند. سرانجام با ادامه تحقیقات جنایی، محل دفن بقایای پیکر شناسایی و نمونه‌های لازم برای احراز هویت و بررسی‌های پزشکی قانونی از آن برداشته شد.

یکی از تلخ‌ترین ابعاد این پرونده، انتشار فیلمی از صحنه جنایت بود؛ فیلمی که گفته شده توسط عاملان تهیه شده و بعداً در فضای مجازی منتشر شده است. همین فیلم در کنار سایر سرنخ‌های به‌دست‌آمده، به بخشی از مسیر تحقیقات برای شناسایی متهمان تبدیل شد.

با این حال، جزئیات مطرح‌شده درباره انگیزه قتل، نحوه دقیق وقوع جنایت و نقش هر یک از متهمان همچنان باید در روند قضایی پرونده بررسی و از سوی مراجع رسمی تأیید شود. آنچه تاکنون در گزارش‌های منتشرشده مطرح شده، تصویری از یک جنایت برنامه‌ریزی‌شده و چندنفره ارائه می‌کند؛ جنایتی که به زندگی یک مداح جوان پایان داد و خانواده‌اش را ۱۵ روز در انتظار خبری از سرنوشت او گذاشت.