، واقعیت‌های امنیتی و سیاسی در خاورمیانه پس از جنگ اخیر، تغییرات بنیادینی را در رویکرد کشورهای حاشیه خلیج‌فارس ایجاد کرده است. بررسی گزارش‌های منتشر شده در رسانه‌های رژیم صهیونیستی حاکی از آن است که این کشورها برای محافظت از ثبات، منافع اقتصادی و جلوگیری از تبدیل شدن مسیرهای دریایی و سرزمینی خود به عرصه‌ای برای رویارویی‌های منطقه‌ای، در حال بازنگری اساسی در سیاست‌های خارجی خود هستند. در این میان، نشانه‌های روشنی از نزدیکی بیشتر به تهران و اتخاذ موضعی محتاطانه و حتی سرد نسبت به تل‌آویو مشاهده می‌شود.

این تغییر رویکرد تا حد زیادی ناشی از آسیب‌پذیری‌هایی است که در جریان جنگ نمایان شد. کشورهای منطقه که پیش‌تر خود را نماد ثبات و ثروت می‌دانستند، اکنون با درک این موضوع که سیاست‌های فعلی اسرائیل نه تنها امنیت‌بخش نیست، بلکه به منبعی برای بی‌ثباتی بدل شده است، به سمت ایجاد یک چارچوب امنیتی منطقه‌ای حرکت می‌کنند. در این ساختار جدید، جمهوری اسلامی ایران به عنوان یک بازیگر کلیدی در نظر گرفته می‌شود و تلاش‌ها برای شکل‌گیری نشست‌های منطقه‌ای با میانجی‌گری کشورهایی همچون عراق، گواهی بر این مدعاست.

تلاش‌های دیپلماتیک اخیر نشان می‌دهد که تهران آمادگی خود را برای همکاری با همسایگان عرب در چارچوبی که شامل حضور نیروهای نظامی خارجی نباشد، اعلام کرده است. در حالی که ایران بر لزوم همکاری‌های اقتصادی و امنیتی بومی تأکید دارد، کشورهای خلیج‌فارس نیز برای حفظ فضای مانور سیاسی خود، مشتاق به پیوستن به جبهه‌ای رسمی علیه تهران نیستند. از نگاه این کشورها، عادی‌سازی روابط با رژیم صهیونیستی که در گذشته به عنوان ابزاری برای اتحاد راهبردی دیده می‌شد، اکنون به دلیل هزینه‌های سیاسی بالا و تداوم تنش‌ها در جبهه‌های مختلف، از دستور کار خارج شده است.

این تحول راهبردی حتی واشنگتن را نیز وادار به ارزیابی مجدد حضور نظامی خود در منطقه کرده است. اطمینان‌بخشی‌های مکرر مقامات آمریکایی به متحدان عرب خود، نشان‌دهنده نگرانی واشنگتن از کاهش نفوذش در پی نزدیکی دیپلماتیک بین ایران و کشورهای حاشیه خلیج‌فارس است. آنچه اکنون در منطقه در حال وقوع است، تلاش برای ایجاد توازن و جلوگیری از سرایت درگیری‌ها به سرزمین‌های خلیج‌فارس است؛ روندی که در آن، صلح منطقه‌ای بیش از آنکه به حضور نیروهای بیگانه وابسته باشد، به گفت‌وگوهای مستقیم بین بازیگران اصلی منطقه گره خورده است.