، حسین پارسایی، کارگردان تئاتر در پی حمله دشمن به خاک ایران و آغاز بهار، یادداشتی منتشر کرد.

در یادداشت حسین پارسایی آمده است:

«چو ایران نباشد، تن من مباد

این روزها، نام ایران بیش از همیشه در دل‌ها تکرار می‌شود؛ نه فقط به‌عنوان یک سرزمین، که به‌عنوان خانه‌ای که با جان، با خاطره و با ریشه‌های عمیق در وجودمان تنیده شده است.

در روزهایی که بوی جنگ در هوا پیچیده و اضطراب مهمان ناخواسته لحظه‌ها شده، معنای «وطن» از همیشه پررنگ‌تر است.

در این میان، تصویرها دیگر فقط از برابر چشم نمی‌گذرند؛ زخم می‌شوند و در ذهن می‌مانند.

مدرسه‌ای در میناب، که به‌جای خنده‌های کودکانه، داغ دانش‌آموزان شهید را بر دل دارد،

بیمارستان‌ها، که باید مأمن درمان باشند، اما نشانی از رنج و ویرانی گرفته‌اند،منازل مسکونی که دیگر سرپناه نیستند، بلکه حکایت تهاجمی ظالمانه‌اند،و سالن‌های تئاتر که چراغ‌شان برای زندگی روشن بود، اما حالا در سکوتی سنگین فرو رفته‌اند.

این‌ها فقط مکان نیستند؛پاره‌هایی از جان ایران‌اند که زخمی شده‌اند،و نام‌هایی که از میان‌شان، به یاد شهیدان، در حافظه این سرزمین ماندگار خواهد شد.

وطن‌دوستی در این روزها نه یک شعار، که رفتاری‌ست جاری در نگاه‌ها و حضورها؛ در همین ماندن، در همین کنار هم بودن. مردمی که می‌دانند ایران، با همه زخم‌هایش، هنوز باید بماند.

بهار امسال، بهاری دیگرگونه است؛ فصلی که با سایه جنگ آغاز شد و شکوفه‌هایش در دل نگرانی‌ها جوانه زد. 

اما همین بهار، در دل خود پیامی دارد؛ این‌که حتی در سخت‌ترین روزها، زندگی راه خود را پیدا می‌کند و امید خاموش نمی‌شود.

ایران امروز بیش از همیشه نیازمند همین همدلی و ایستادگی‌ست؛ سرزمینی که بارها از دل طوفان گذشته و همچنان پابرجاست. 

ما وارثان همان ریشه‌ایم؛ ریشه‌ای که خم می‌شود، اما نمی‌شکند.»