، آرونداتی روی نویسنده مطرح هندی که در سال ۱۹۹۷ برای رمان مشهور «خدای چیزهای کوچک» برنده جایزه معتبر بوکر شد، در مراسم رونمایی از رمان جدیدش به نام «مادر مریم نزد من می‌آید»، حملات وحشیانه آمریکایی-صهیونیستی به خاک کشورمان را محکوم کرد.

آنچه در ادامه می‌خوانید، بخشی از سخنرانی اخیر او درباره جنگ علیه ایران است:

«می‌دانم که امروز اینجا جمع شده‌ایم تا درباره کتاب جدیدم صحبت کنیم؛ اما چگونه می‌توانیم روز را به پایان برسانیم بدون آنکه درباره شهرهای زیبای تهران، اصفهان و بیروت که اکنون در آتش می‌سوزند حرفی بزنیم؟

با همان روحیه، صراحت و بی‌پروایی که از مادر مریم الهام گرفته‌ام، می‌خواهم از این تریبون استفاده کنم تا درباره حمله بی‌دلیل و غیرقانونی آمریکا و اسرائیل به ایران حرف بزنم. به نظر من این حمله در واقع ادامه همان چیزی است که من آن را نسل‌کشی آمریکا و اسرائیل در غزه می‌دانم. همان عاملان قدیمی، با همان الگوی قدیمی عمل می‌کنند:

کشتن زنان و کودکان، بمباران بیمارستان‌ها، بمباران گسترده شهرها و بعد هم خود را قربانی جلوه دادن؛ اما ایران غزه نیست! صحنه این جنگ جدید می‌تواند گسترش پیدا کند و کل جهان را در بر بگیرد. در فرصت‌های دیگری می‌توان درباره این موضوع مفصل‌تر صحبت کرد؛ اما در اینجا فقط می‌خواهم بگویم که من، بدون هیچ تردیدی در کنار ایران ایستاده‌ام.

ایران در برابر آنها ایستاده، در حالی که هند عقب‌نشینی کرده است. من از اینکه دولت ما چنین بی‌جرات رفتار کرده، شرمسارم. ما غرورمان را از دست داده‌ایم. کرامت‌مان را از دست داده‌ایم. شجاعت‌مان را از دست داده‌ایم؛ به‌جز در فیلم‌هایمان.

ما چه مردمی هستیم که دولت منتخب‌مان حتی نمی‌تواند وقتی آمریکا رهبران کشورهای دیگر را می‌رباید و ترور می‌کند، آن را محکوم کند؟ آیا دوست داریم با ما هم چنین رفتاری شود؟

نخست‌وزیر ما چند روز قبل از حمله اسرائیل به ایران، به سرزمین‌های اشغالی رفت و نتانیاهو را در آغوش گرفت. این چه معنایی دارد؟

در اوج جنگ و کشتار در غزه، دولت هند هزاران کارگر فقیر هندی را به اسرائیل فرستاد تا جای کارگران فلسطینی اخراج‌شده را بگیرند. امروز گزارش شده که اسرائیلی‌ها به پناهگاه‌ها می‌روند و به همان کارگران هندی اجازه ورود به پناهگاه‌ها داده نمی‌شود! این چه معنایی دارد؟ چه کسی ما را به چنین موقعیت تحقیرآمیز و شرم‌آوری در جهان رسانده است؟»