، در روزهای اخیر و البته در وضعیت کنونی، بسیار در مورد تحرکات گسترده آمریکایی ها در منطقه غرب آسیا گفته و شنیده شده است. گزارش های مختلف از انتقال ده ها جنگنده آمریکایی به منطقه و البته جاگیری ناوهای آمریکایی در مناطق مجاور با کشورمان حکایت دارند. دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا نیز تهدیدات مختلفی را علیه ایران مطرح می کند و گویی وی و مقام های ارشد دولتش سعی دارند هرطور که شده با تشدید فشارها علیه ایران، کشورمان را وادار کنند تا به آن ها آنچه مطلوبشان است و در قالب مذاکرات ژنو مطرح کرده اند را بدهد.

مجموعه ای از درخواست های زیاده خواهانه که البته تهران قویا همه آن ها را رد کرده است. با این همه، در پشت‌پرده تشدید حضور نظامی آمریکا در منطقه واقعیتی نهفته است که کمتر به آن اشاره می شود. آن مساله نیز این است که آمریکا علی رغم تمام اقدامات خود، تنها برای چیزی در حدود دو هفته توانایی دارد تا جنگی گسترده را علیه ایران مدیریت کند و پس از آن با چالش های جدی در زمینه تسلیحاتی و دیگر مسائل رو به رو خواهد شد. جالب اینکه رژیم اشغالگر قدس که در فلسطین اشغالی مستقر است و از منطقه ای دیگر برای جنگ با ایران وارد منطقه نشده، نتوانست بیش از دو هفته در برابر موشک های بالستیک ایرانی به دلیل کمبود مهمات پدافندی خود مقاومت کند.

حال آمریکا به عنوان کشوری که هزاران کیلومتر از ایران دور است، قطعا با محدودیت های بیشتری رو به رو است. همین نقطه ضعف آمریکا است که دست برتر را به ایران و جبهه مقاومت می دهد. به هر حال، روی زمین استعداد نظامی کم نظیری در اختیار ایران و جبهه مقاومت است و می توانند از آن به بهترین نحو ممکن استفاده کنند. تقریبا اغلب تحلیلگران نظامی نیز به این نکته اشاره داشته‌اند که با حملات هوایی نمی توان یک نظام سیاسی نظیر ایران را ساقط کرد. از این رو، ایران به شیوه‌ای از جنگاوری و مدیریت جنگ گرایش دارد که در نوع خود برای آمریکا یک کابوس بزرگ است. در این رابطه، ایران عملا وارد جنگی می شود که فرسایشی و نامتقارن است و دشمنان کشورمان نمی توانند چشم اندازهای آن را نه در حوزه نظامی، و نه سیاسی و اقتصادی حدس بزنند. همین معادله خود تا حد زیادی برای ایران بازدارندگی و قدرت تولید می کند.