، به تازگی شاهد بوده ایم که "کمیته چهارچوب هماهنگی" به عنوان بزرگترین ائتلاف سیاسی شیعیان عراقی، نوری المالکی را به عنوان گزینه اصلی نخست وزیری عراق معرفی کرده است. موضوعی که با بازتاب های مختلفی همراه شده است.

به طور خاص تنها اندکی پس از این اقدام کمیته چهارچوب هماهنگی، دولت آمریکا و شخصِ رئیس جمهور این کشور، خواستار تغییر این گزینه شدند و حتی تهدید کردند که اگر نوری المالکی نخست وزیر عراق شود، این مساله بر روابط آمریکا و عراق اثرگذاری منفی خواهد داشت و آمریکا در روند فروش نفت عراق و بازگشت پول آن به این کشور، موانع جدی ایجاد خواهد کرد.

جالب اینکه کمیته چهارچوب هماهنگی عراق بدون توجه به تهدیدات آمریکا تاکید دارد که گزینه اصلی آن همچنان نوری المالکی است. در این راستا، یک سوال مطرح می شود و آن هم این است که براستی پشت پرده هراس آمریکایی ها از نخست وزیری نوری المالکی چیست؟ به نظر می رسد در پاسخ به این پرسش، توجه به ۲ نکته مهم است.

اول اینکه نوری المالکی پیوندهای قابل توجهی با جبهه مقاومت در عراق و منطقه دارد و همین مساله به شدت برای آمریکایی ها نگران کننده است. در واقع، نخست وزیری نوری المالکی سبب خواهد شد تا جبهه مقاومت چه در عراق و چه در منطقه تقویت شود که این موضوع به صورت مستقیم در نقطه مقابل منافع و دستورکارهای مطلوب آمریکا و دیگر قدرت های غربی و متحدان آن ها در سطح منطقه غرب آسیا است. در همین چهارچوب، به نظر می رسد که اگر نوری المالکی نخست وزیر عراق شود، این بدان معنا خواهد بود که مسائلی نظیر اخراج نیروهای آمریکایی از عراق، سرعت بیشتری خواهد گرفت. این موضوع نیز مساله ای نیست که آمریکا و جهان غرب بتوانند به راحتی با آن کنار بیایند. درست به همین دلیل است که به شدت از بازگشت نوری المالکی به کرسی نخست وزیری عراق در هراس هستند.

نکته دوم اینکه بازگشت نوری المالکی به کرسی نخست وزیری عراق به معنای تقویت هرچه بیشتر و عمیق‌تر پیوندها میان تهران و بغداد است. این موضوع نیز به هیچ عنوان مطلوب آمریکا و متحدان غربی و منطقه ای آن نیست. به هر حال، آمریکایی ها در سال های گذشته تلاش های زیادی کرده اند تا شاید بتوانند مییان دو کشور عراق و ایران ایجاد شکاف و فاصله کنند. با این حال، همینکه فردی در عراق روی کار بیاید و نخست وزیر این کشور شود که روابط حسنه ای با ایران دارد و البته که این رویکرد وی حامیان جدی نیز در عراق دارد نشان می‌دهد که تا چه اندازه بازیگران غربی در صحنه عراق مبتلا به شکست هستند. موضوعی که آن نیز یک سرخوردگی بزرگ برای آمریکا و متحدانش است.