، متن این بیانیه بدین شرح است:

بسم‌الله الرحمن الرحیم

«برخی از مردم، هنگامی که به آنان گفته شد: “دشمنانتان برای حمله به شما نیرو گرد آورده‌اند، از آنان بترسید”، این سخن بر ایمانشان افزود و گفتند: “خدا ما را بس است و او چه نیکو وکیلی است.”»

(سوره آل‌عمران، آیه ۱۷۳)

۱- همان‌گونه که معلوم است، آمریکا و اسرائیل که تحت هدایت صهیونیسم قرار دارند، در آستانه آن هستند که ایرانِ مقاوم در برابر بردگی را با نیرویی عظیم در محاصره قرار داده و مورد حمله قرار دهند.

۲- در این وضعیت، همه دولت‌های جهان ـ از جمله کشورهای اسلامی ـ گویی هیچ خطری متوجه آنان نیست، همراه با ملت‌هایشان فقط نظاره‌گر هستند و به نظر می‌رسد منتظر سرنوشت فاجعه‌بار خود نشسته‌اند.

۳- در چنین شرایطی، همسایگان تاریخی ایران؛ یعنی ترکیه، پاکستان، روسیه و چین، در حالی که باید کشورهای منطقه را عملاً علیه آمریکا به حرکت درآورند، تنها به سخنان و واکنش‌های ضعیف بسنده کرده و گویی منتظرند نوبت به خودشان برسد.

۴- در حالی که آمریکا از ده‌هزار کیلومتر دورتر و اسرائیل با رؤیاهایی متعلق به دوهزار سال پیش، برای سلطه بر این منطقه از هیچ تلاشی فروگذار نمی‌کنند، آیا کشورهای نام‌برده و دیگر کشورهای منطقه می‌خواهند مانند گوسفندان مقابل قصاب، منتظر ذبح شدن بمانند؟

۵- در حالی که حاکمان این کشورها موظف‌اند ملت‌ها و سرزمین‌های خود را بیش از صندلی‌های قدرتشان در نظر بگیرند. اگر این کشورها فقط پایگاه‌های آمریکا و اسرائیل را در سرزمین‌های خود ببندند و منافع آنان را محدود کنند، ضربه‌ای سنگین و غیرقابل تحمل به چشم و شکم سیری‌ناپذیر آمریکا و اسرائیل وارد خواهند کرد.

۶- در این صورت، اشتهای استعمارگرانه کشورهای غربی به میزان قابل توجهی مهار خواهد شد.

۷- حال اگر فرض کنیم که حکومت‌های این کشورها به نوعی از سوی آمریکا و اسرائیل ترسانده شده یا خریداری شده باشند؛

۸- آیا در چنین مسئله مهمِ «بودن یا نبودن»، لازم است سازمان‌های مردم‌نهاد، هلدینگ‌هایی که از کشورهای خود سود می‌برند، رسانه‌ها، اتحادیه‌ها، نهادهای دینی، علمی و عرفانی، دانشگاه‌ها، احزاب، ارتش‌ها و تشکل‌های صنفی، به‌صورت جداگانه یا مشترک، مانند مومیایی‌ها بی‌حرکت بمانند؟

۹- کارهای بسیاری می‌توان انجام داد؛ آیا نباید با بیانیه‌ها و اعلامیه‌های مشترک، هم حاکمان خود و هم مقامات مؤثر و تصمیم‌گیر را به حرکت وادار کنند؟

۱۰- آیا هر روزی که از دست می‌رود، به معنای نزدیک‌تر شدن نوبت خودشان نیست؟

۱۱- ما به‌عنوان «انجمن اتحاد دین‌داران»، با تمام توان در برابر دخالت‌های آمریکا و اسرائیل ایستاده‌ایم؛ نه فقط در امور ایران، بلکه در امور داخلی عراق، سوریه و حتی در این‌که کدام کشور به چه کسی چه می‌فروشد؛ دخالت‌هایی که مانند اسبی سرکش و تربیت‌نشده انجام می‌شود.

۱۲- ما خواستار آن هستیم که آنان از منطقه بیرون رانده شوند و جز کشورهای منطقه، هیچ‌کس در امور غزه و فلسطین دخالت نکند.

۱۳- دعوت ما در درجه نخست متوجه رهبران جهان اسلام، حکومت‌ها، ملت‌های پشتیبان آنان و سازمان‌های مردم‌نهاد است.

۱۴- اگر امروز اقدام نکنید، بدانید زمانی که اسلحه بر سرتان گذاشته شود، دیگر هرگز قادر به اقدام نخواهید بود.

۱۵- ما به‌عنوان ملت‌های کشورهای اسلامی، از حاکمان خود می‌خواهیم که هرچه سریع‌تر ملت‌هایشان را علیه امپریالیسم به حرکت درآورند تا به سرنوشت صدام، قذافی و مادورو دچار نشوند .

ای صاحبان خرد! مبادا فردا خیلی دیر باشد.

«وَاللهُ غالِبٌ عَلی أَمرِهِ وَلَو کَرِهَ الکافِرون»