، دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا در بیانیه‌ای از موافقت قزاقستان برای پیوستن به توافق‌نامه‌های ابراهیم خبر داد؛ توافق‌هایی که هدف آن عادی‌سازی روابط برخی کشورهای اسلامی با رژیم صهیونیستی است. او اعلام کرد: به‌زودی مراسم امضای رسمی برگزار خواهد شد و کشورهای بیشتری قصد دارند به این باشگاه قدرت بپیوندند.

براساس گزارش رویترز، دولت قزاقستان نیز تأیید کرده است که مذاکرات در مرحلهٔ نهایی قرار دارد و پیوستن به توافق ابراهیم را ادامهٔ طبیعی سیاست خارجی خود بر پایه گفت‌وگو و ثبات منطقه‌ای دانسته است. این کشور پیش‌تر نیز روابط کامل دیپلماتیک با تل‌آویو داشت، بنابراین تصمیم اخیر بیشتر وجه نمادین دارد.

در دیدار پنج‌جانبهٔ کاخ سفید که با حضور رهبران قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان و قزاقستان برگزار شد، ترامپ گفت: کشورهای بیشتری از آسیای مرکزی به این توافق خواهند پیوست. واشنگتن با این سیاست در پی افزایش نفوذ خود در منطقهٔ سنتاً زیر نفوذ روسیه و اکنون مورد توجه چین است.

هم‌زمان، مارکو روبیو وزیر خارجهٔ آمریکا اظهار داشت که این توافق صرفاً سطح روابط دیپلماتیک را گسترش نمی‌دهد بلکه نوعی شراکت اقتصادی ویژه در حوزه‌های سرمایه‌گذاری و فناوری ایجاد می‌کند.

ترامپ در بخش دیگری از اظهارات خود مدعی شد: ایران از ایالات متحده خواسته تا تحریم‌های موجود لغو شوند، و افزود که به این درخواست «با تمایل» گوش خواهد کرد. او گفت تحریم‌ها سبب محدودیت‌های جدی برای تهران شده و لغو آن‌ها می‌تواند فضای جدیدی ایجاد کند.

در ادامه، رئیس‌جمهور آمریکا با اشاره به وضعیت سوریه مدعی شد تحریم‌های این کشور را به درخواست ترکیه لغو کرده و افزود با سران محلی سوریه از جمله ابومحمد الجولانی «به‌خوبی کنار می‌آید». تحلیل رسانه‌های بین‌المللی این سخنان را تلاشی برای توجیه تصمیم بحث‌برانگیز واشنگتن در قبال شمال سوریه دانستند.

ترامپ همچنین از دکترین تازهٔ خود با عنوان «خلع سلاح هسته‌ای جهانی» سخن گفت و اظهار داشت که در گفت‌وگوهای اخیر خود با شی جین‌پینگ و ولادیمیر پوتین بر ضرورت کاهش رقابت تسلیحاتی تأکید کرده است. به گفتهٔ او، آمریکا در حال حاضر بیشترین ذخیرهٔ سلاح هسته‌ای جهان را دارد و این حجم از تسلیحات «بیش از نیاز بشریت است».

در مجموع، پیوستن احتمالی قزاقستان به توافقات ابراهیم را می‌توان نشانه‌ای از تمرکز سیاست خارجی دولت ترامپ بر تثبیت نفوذ ایالات متحده در خاورمیانه و آسیای مرکزی دانست؛ روندی که اگر تحقق یابد، جایگاه مسکو و پکن در نظم جدید منطقه‌ای را به چالش خواهد کشید.