«نبودن»؛ بازگشت مصفا به جهان ذهن و خاطره است
علی مصفا بازیگر و کارگردان سینما در نشست نقد و بررسی فیلم جدیدش با نام «نبودن» گفت: ایده اولیه این اثر از روایتهای خانوادگی او و گفتوگوهای پدرش با برادر مردهاش سرچشمه گرفته است؛ ذهنیتی که سالها در خاطره کودکانه او رسوب کرده بود.
، نشست نقد و بررسی فیلم سینمایی نبودن با حضور علی مصفا کارگردان، بازیگر و فیلمنامهنویس در دانشگاه علامه طباطبایی برگزار شد. در این جلسه، فیلم توسط مازیار اسلامی منتقد سینما مورد بررسی قرار گرفت و دانشجویان نیز در گفتوگوهای تحلیلی شرکت کردند.
مصفا در این نشست درباره شکلگیری ایده فیلمنامه گفت: روایتهایی خانوادگی از دوران کودکی الهامبخش او برای نگارش «نبودن» بوده است. او توضیح داد که سالها در ذهنش داستانی وجود داشت درباره «برادری نادیده»، کسی که پدرش پیش از تولد او نام و خاطراتش را با خود داشته و در ذهن با او گفتوگو میکرده است.
به گفته مصفا، این تجربه ذهنی، پایه اصلی روایت فیلم شد؛ پرسشی درباره اینکه انسان چگونه میتواند با غیاب دیگری مواجه شود و در ذهن خود برای او زندگی تصور کند. این دغدغه، به شکل درامی فلسفی و روانشناختی در «نبودن» تجلی یافته است.
مصفا گفت: ابتدا تصمیم داشت این روایت را در قالب فیلم کوتاه بسازد اما پس از خواندن رمان معروف «زندگی واقعی سباستین نایت» اثر ناباکوف، به توسعه آن در قالب فیلم بلند پرداخت. تأثیر آن رمان در ساختار غیرخطی و ذهنی «نبودن» آشکار است، جایی که راوی از خلال خاطرات دیگران چهره پدر خود را بازسازی میکند.
فیلم داستان مردی به نام روزبه را دنبال میکند که از تهران به پراگ سفر میکند تا زندگی پدرش را در قامت یک فعال سیاسی کمونیست بازنویسی کند. او در این شهر با مردمی روبهرو میشود که هنوز تلخی دوران کمونیسم را در یاد دارند و همین تضاد ذهنی میان تصویر پدر و واقعیت تاریخی، هسته مرکزی درام را میسازد.
در پایان نشست، دانشجویان با طرح پرسشهایی درباره نسبت حافظه و عاملیت فردی در آثار مصفا، از رویکرد شاعرانۀ او در بازنمایی ذهن و تاریخ سخن گفتند. این فیلم بار دیگر نشان داد که سینمای مصفا میان واقعیت و خیال، حافظه و فقدان، پلی ظریف از سکوت و اندیشه ایجاد میکند.
ارسال نظر