، پنجشنبه گذشته، گیدئون ساعر وزیر خارجه رژیم اشغالگر قدس در سفری وارد لندن پایتخت انگلیس شد و با همتای انگلیسی خود دیوید لَمی دیدار و گفتگو کرد. نکته عجیب در این مورد این سفر این بود که هم دولت انگلیس و هم رسانه های اصلی و محوری این کشور، در اقدامی هماهنگ، نهایت پنهانکاری و البته بایکوت خبری را در مورد این رویداد لحاظ کردند.

در واقع، دولت انگلیس هیچ بیانیه ای برخلاف عرف رایج خود در مورد سفر وزیر خارجه صهیونیست ها به این کشور صادر نکرد و البته که رسانه های مهم انگلیسی نیز کوچکترین پوشش خبری را برای این سفر در نظر نگرفتند و آن را به حاشیه بردند. تنها چند رسانه کوچک و مستقل انگلیسی در این رابطه افشاگری کردند و سبب شدند تا سیلی از انتقادات از دولت انگلیس مطرح شود. این رویداد در نوع خود به یک چالش بزرگ برای دولت انگلیس تبدیل شده که در تحلیل آن توحه به ۲ نکته ضروری است.

اول اینکه پنهانکاری گسترده دولت انگلیس در مورد سفر وزیر خارجه صهیونیست ها به خاک این کشور، تا حد زیادی از روی شرم نظام حکمرانی این کشور و البته دولت کنونی انگلیس بوده است. دولت انگلیس هیچ توضیحی برای افکار عمومی خود و جهان ندارد که چرا باید با رژیمی که نخست وزیر و وزیر جنگ سابق آن به دلیل ارتکاب به جنایت علیه بشریت و نسل کشی در نوار غزه، تحت تعقیب بین المللی هستند و حکم بازداشت بین المللی آنها صادر شده، ارتباط داشته باشد.

بدون تردید اگر سفر وزیر خارجه رژیم اشغالگر قدس به انگلیس با بازتاب های گسترده خبری همراه می شد، چالش های به مرابت گسترده تری را برای لندن ایجاد می کرد. موضوعی که انگلیسی ها به هیچ عنوان مایل به آن نیستند. البته که  در داخل حزب کارگر انگلیس که دولت کنونی این کشور برآمده از آن است نیز طیفهایی از افراد و سیاستمداران از حقوق ملت فلسطین حمایت می کنند و مطمئنا در صورتِ رسانه ای شدن سفر وزیر خارجه رژیم صهیونیستی به انگلیس، بحران های جدی را برای دولت کی‌یر استارمر نخست وزیر انگلیس درست می کردند.

نکته دوم اینکه رسانه های انگلیسی همواره به نحوی رفتار کرده اند که گویی در نقطه اوج حرفه ای گری در فعالیت رسانه ای هستند. این در حالی است که در بحبوحه تحولاتی نظیر آنچه اخیرا در قالب سفر وزیر خارجه رژیم اشغالگر قدس به انگلیس و سکوت سهمگین این رسانه ها درباره این رویداد شاهد بودیم، این گزاره که آن‌ها حرفه‌ای هستند تا حد زیادی بی اعتبار بودن خود را به نمایش می گذارد و از یک موضوع پوچ و خیالی و البته متوهمانه حکایت دارد.