در دوران فوتبالم کم باخت ندیدم‌ و کم روز بد نداشتم و همچنین کم با تیمم از دور مسابقات کنار نرفتم، اما این یکی به نسبت قبلی‌ها حس خیلی بدتری داشت. یک حس بیش از اندازه تلخ که با گذشت یک روز از بازی هنوز نتوانستم با خودم بابت از دست دادن این مسابقه کنار بیایم. اول بازی وقتی آن جام بزرگ را پشت سر ما و قطری‌ها گذاشته بودند پیش خودم فکر می‌کردم این همان کاپی است که باید در دست های ما بالا برود، ولی همه دیدید چی شد و متاسفانه نشد که بشود. اصلا دوست ندارم بگویم که تلاش خودمان را کردیم، حتی اگر اینطور بوده باشد، ما نتوانستیم این جام بزرگ را که تبدیل به آرزوی چند ساله‌مان شده بود ببریم، بنابراین حتی اگر بازی خوبی هم کرده باشیم، حرفی باقی نمی‌ماند. حتی امید ابراهیمی هم خداحافظی کرد که ناراحتی این باخت را برایمان دوچندان کرد. امید جزو کسانی بود که این حق را داشت که شنبه شب با این جام عکس بگیرد، مثل همه ما... حیف شد، مردم عزیز ایران شما تنها و بزرگ‌ترین انگیزه ما برای دویدن، جنگیدن و بودن هستید. ما را ببخشید و بدانید که قوی‌تر برمی‌گردیم و جبران می‌کنیم.