شور شب چهارم محرم (۲۱ مرداد ۱۴۰۰)

می‌ رسید هرکس از راه میزد

تو رو قربه الی الله میزد

با لبای تشنه از حال رفتی

تو سراشیبی گودال رفتی

وحوش صحرا هم گریه

به تنه صد چاکت کردن

زینت دوش پیغمبر

داهاتی ها خاکت کردن

چادر و موی رقیه سوخته

شال معجرم یه خیمه سوخته

نمیشه باور کن این لحظه

سر شیر خواره بره رو نیزه

ام المصائب بعد از تو

میسوزه تنها و خسته

چشم علمدارت روشن

دستم و نامحرم بسته

یا ابوالفضل