به گزارش خبرنگار سینمایی خبرگزاری موج، در حالی که پس از شیوع بیماری کرونا بسیاری از فعالیت ها از جمله کلیه فعالیت های فرهنگی و هنری و نیز تولیدات سینمایی متوقف و یا تعطیل شدند، بسیاری از هنرمندان با طرح هایی متفاوت و تجربی، در قالب مسئولیت های اجتماعی و با استفاده از امکانات فضای مجازی اقدام به ارائه آثاری در این عرصه کردند.

تبدیل کردن یک موقعیت به یک فیلم

وحید لک زاده کارگردان و فیلمنامه نویس ایرانی که در کارنامه خود ساخت سه فیلم کوتاه، سه فیلم بلند سینمایی و یک مجموعه تلویزیونی را دارد یکی از این هنرمندان بود که در یک طرح ابتکاری، سریال سازی خانگی در ایام کرونا همراه با نوآوری هایی در قالبِ نوعی تعامل با مخاطب را تجربه کرد. این هنرمند در مورد این فعالیتش به خبرنگار خبرگزاری موج گفت: من به همراه چند نفر دیگر از دوستانم که در قرنطینه خانگی بودیم با خود فکر کردیم تبدیل به موجوداتی شده ایم که هیچ کاری به جز خوردن و خوابیدن نداریم. بر همین اساس تصمیم گرفتیم به تنها کاری که تاحدی بلدیم یعنی «تبدیل کردن یک موقعیت به یک فیلم»، بپردازیم.

وی افزود: پس تصمیم گرفتیم که کار را شروع کنیم در حالی که چشم اندازی از آنچه قرار بود رخ دهد نداشتیم. پس با همان امکانات بسیار کمی که در اختیار داشتیم تولید را آغاز کردیم به عنوان مثال من خودم به طور همزمان فیلمبرداری و صدا برداری می کردم بعد از آنکه دوازده سیزده دقیقه را ساختیم دیدیم که نتیجه کار جالب شده است و می توانیم آن را در اینستاگرام و IGTV منتشر کنیم.

این کارگردان در مورد چگونگی ادامه این پروژه به صورت تعاملی (اینتراکتیو) اظهار داشت: بعد از انتشار اولین قسمت تصمیم گرفتیم که در بخش داستان، این اثر را با خانواده کوچک فیلم کوتاه سازان به اشتراک بگذاریم و از آنها سوال کنیم که دوست دارند ادامه آن چگونه باشد که ناگهان با استقبال زیادی روبرو شدیم و اولین ویدئو را نزدیک به سی هزار نفر دیدند و پیام ها وپیشنهادات جالب زیادی داشتیم که باعث شد کار را تا چهار قسمت با میانگین پانزده دقیقه ادامه دهیم.

لک زاده افزود: در واقع در پایان هر قسمت، ما کماکان در خانه بودیم اما فراخوان می دادیم که تا ظرف 24 ساعت بعد، مخاطبان به ما بگویند که ادامه این قصه چگونه پیش برود. جالب اینکه با استقبال خوبی مواجه شدیم و نزدیک به 300 پیشنهاد داشتیم که از میان آنها من یکی از آن نظرات را انتخاب می کردم و اعلام هم می کردیم که قسمت بعدی را بر اساس آن ادامه خواهیم داد. به عنوان مثال در پایان یکی از قسمت ها کاراکتر دختر فیلم، شیشه ای را بالا می برد تا بر سر پسر بزند؛ ما در اینجا از مخاطبان سوال کردیم که آیا بزند یا نه؟ و بعد اعلام کردیم که به دلیل 20 رای بیشتر ادامه داستان با ضربه زدن دختر پیش می رود.حتی در مورد اسلحه ای که در یکی از قسمت ها باید استفاده می شد از مخاطبان نظر خواستیم و حتی گفتیم که با ارسال عکس وسایل پیشنهادیشان، در صورت انتخاب آن ما همان وسیله را به عاریت گرفته و پس از فیلمبرداری آن را باز پس خواهیم داد.

این سینماگر ادامه داد: اسم این سریال شیطنت های جدی است و تجربه جالبی برایمان شد. در این پروژه همسرم سونیا سنجری، نفیسه زارع، حامد نجابت، مرتضی فرشباف و مقداد محمدی نژاد با من همکاری داشتند که مقداد محمدی نژاد در امر کارگردانی، تصویربرداری و صدابرداری دستیارم بود و باقی آنها بازیگر این سریال بودند. اگر تعداد قسمت ها بیشتر می شد احتمالا مجبور می شدم که خودم هم از پشت بیرون به جلوی آن آمده و بازی کنم.

وی در پاسخ به این سوال که چقدر این تجربه را برگرفته از تجربیات فعالیت خود در حوزه فیلم کوتاه می دانید گفت: قطعا این ایده از همان تجربه به دست آمده چرا که کسی که در عرصه فیلم کوتاه فعالیت کرده این جرات را دارد که حتی با دست خالی به معنای نداشتن فیلمبردار و صدابردار، تلاش کند که کار جدیدی را انجام دهد. در واقع آن تجربه مستقیما به من این جسارت را داد و به هرحال هر کدام از این قسمت ها شبیه به یک فیلم کوتاه بودند اما در نهایت با پدیده ای روبرو هستیم که نه یک فیلم بلند یا یک فیلم کوتاه و حتی یک سریال است بلکه فقط یک شیطنت جدی و تجربه ای جدید است که اگر با هر کدام از آن الگوها به سراغ آن بروید ممکن است که بگویید لحظاتی از آن برای من ایده آل نیست، چرا که به هرحال فیلمبرداری، صدابرداری و ... خیلی ایده آلی ندارد چرا که همه اینها را یک نفر انجام داده است.

کارگردان شیطنت های جدی تاکید کرد: البته در مواجهه با این اثر و نقد آن نباید شرایط قرنطینه و کرونا را فراموش کنیم.

وحید لک زاده در پاسخ به این سوال که آیا پس از ورود به عرصه فیلم های بلند حرفه ای کماکان یک سازنده فیلم کوتاه هم باقی می مانید گفت: به نظر من همه انواع فیلم کوتاه، بلند، مستند و انیمیشن بخشی از سینما هستند و چون متاسفانه کار دیگری بلد نیستم، مجبورم که تا زمانی که امکانش را داشته باشم به فعالیت در سینما ادامه دهم. اما به هر حال شرایط تولید، عرضه و اقتصادی فیلم کوتاه در ایران آنقدر پیچیده است که دلسرد کننده می شود اما به هرحال بخشی از سینما است و قطعا برای من هم بخشی جدا نشدنی است.