مهاجم ایرانی گفت‌: فوتبال خود را در تیمی به نام ترلبورگ شروع کردم و احساس خوبی در این تیم نداشتم. قرارداد یک ساله با تیم سوئدی امضا کرده بودم که پس از پایانش پدر و مادرم به من گفتند باید یک شغل پیدا کنم! من فروشنده تلفن شدم و از این شغل رضایت نداشتم و تنها به فوتبال فکر می‌کردم. من میان توپ و کار مانده بودم. در یک لحظه به خودم گفتم این زندگی من نیست. سپس با سرمربی سابقم تماس گرفتم و به او گفتم به من کمک کن، نمی‌دانم چه کار کنم. پس از این اتفاق، چند تماس با باشگاه‌ها گرفتم تا تست دهم. تنها یک تیم پاسخ مثبت داد. آنها به من گفتند می‌توانی هفته‌ بعد به باشگاه بیایی. این تیم یک هفته‌ به من فرصت داده بود تا تمام تلاش خود را انجام دهم. در این شرایط به خودم گفتم اگر موفق شوم یک گام رو به جلو برداشته‌ام و اگر بر خلاف آن اتفاق بیفتد باید دیگر فوتبال را کنار بگذارم و شغل دیگری انتخاب کنم. پس از تمرین در آن تیم به من گفتند که قراردادت آماده است و ما دوست داریم در تیم‌مان بازی کنی.

مهاجم آمیان در ادامه‌ به زلاتان ابراهیموویچ اشاره کرد: او انسان بزرگی است و برای همه در سوئد یک الگو محسوب می‌شود. مردم سوئد او را دوست دارند و فوتبالیست‌ها می‌خواهند مانند او شوند. به خصوص کسانی که  ریشه سوئدی ندارند. مانند من که یک ایرانی هستم و در سوئد بازی می‌کردم. زلاتان به ما کمک زیادی کرد. او الگوی بسیار خوبی برای ادامه‌ دادن و پیشرفت است. هیچ‌گاه در سوئد با نژادپرستی روبرو نشدم. با این حال شانس من مانند سوئدی‌ها نبود. زلاتان تلاش زیادی کرد تا به این موفقیت برسد چون در سوئد باید ۱۰ برابر یک بازیکن سوئدی اصیل بهتر باشی تا موفق شوی. 

ملی‌پوش ایران درباره پیوستنش به آمیان گفت‌: ذهنم خیلی مشغول بود و مشکلات زیادی داشتم. در حقیقت احساس فوق‌العاده‌ای بود. بیشتر بازیکنان به باشگاه‌های بزرگ می‌پیوندند و دوباره به کشورشان بازمی‌گردند چون فرصت بازی پیدا نمی‌کنند. آمیان به شدت به من علاقه داشت و از مدت‌ها پیش خواهان امضای قرارداد با من بود. این موضوع برای من اهمیت زیادی داشت. از بودن در این تیم خیلی خوشحالم.