با طلوع سال تحصیلی جدید، ما نه در تکرار گذشته بلکه در مواجهه با واقعیتی متفاوت و چالش‌برانگیز ایستاده‌ایم. دوران کنونی فراتر‌ از گذار به عرصه‌های مجازی با سایه‌های سنگین بحران‌های جهانی و ناامنی‌های منطقه‌ای گره خورده است بی‌ثباتی‌هایی که فراتر از مرزها بر روان دانش‌آموزان اثر گذاشته و آن‌ها را در معرض فرسودگی پنهان و اضطراب‌های وجودی قرار داده است.

در این میان رسالت متولیان آموزش فراتر از انتقال دانش، بازگرداندن معنای شادی و آرامش به قلب فرآیند یادگیری است. دانش‌آموز   امروز در تقاطع دو  جهان زیست می‌کند؛ جهان ریشه‌دار سنت‌های تربیتی و جهان بی‌مرز ابزارهای دیجیتال. او با وجود دسترسی بی‌سابقه به اطلاعات در جستجوی عمیقی برای تعامل انسانی و همدلی است.

ما به مدرسه‌ای نیاز داریم که در آن تلفیق هوشمندانه حاکم باشد، یعنی بهره‌گیری از قدرت ابزارهای نوین در خدمت اصالت روابط انسانی. اگر تکنولوژی را تنها به ابزاری برای انتقال داده‌ها تقلیل دهیم از جوهر اصلی آموزش بازمانده‌ایم. مدرسه باید فضایی باشد که در آن ابزارهای مدرن بستری برای گفتگو همدلی و حمایت روانی فراهم کنند.

نگاه مربیان باید از آموزش تک‌بعدی به سوی پرورش کل‌نگر تغییر یابد

دانش‌آموزی که تحت فشار اضطراب‌های محیطی است پیش از نیاز به دانستن، نیاز مبرم به شنیده شدن و امنیت روانی دارد. هدف غایی در نظام تربیتی ایجاد توازن میان ساحت‌های شش‌گانه وجودی انسان است. اگرچه دنیای دیجیتال ساحت‌های شناختی را گسترش داده، اما این نباید منجر به تقلیل انسان به یک پردازشگر داده شود.

ما نیازمند مدرسه‌ای هستیم که در آن ساحت‌های فکری و زیبایی‌شناختی با ابعاد عاطفی و اجتماعی پیوند بخورند. هدف نهایی هم‌افزایی هوشمندانه میان ساحت‌های جسمانی، روانی، فکری، اخلاقی اجتماعی، زیبایی‌شناختی و معنوی است. در این مسیر ابزار دیجیتال نباید جایگزین واقعیت شود بلکه باید کاتالیزوری برای تقویت تفکر انتقادی و خلاقیت باشد.

بازگشایی مدارس در این مقطع، دعوتی است برای بازسازی پیوند میان عقل و عاطفه. ساخت مدرسه‌ای که در آن نور دانش با گرمای همدلی در هم می‌آمیزد تا نسلی تربیت کنیم که نه تنها از نظر فکری توانمند بلکه از نظر روحی استوار و تاب‌آور در برابر تلاطم‌های جهان باشد.

اعظم موسوی/فعال فرهنگی