، مدت زمان زیادی از امضای الکترونیک تفاهمنامه مشترک ایران و آمریکا با هدف خاتمه دادن به جنگ میان دو طرف نمی گذرد. توافقنامه ای که توسط روسای جمهور دو کشور تایید شده است. بسیاری از ناظران و تحلیلگران از ابعاد مختلف در حال ارزیابی این تفاهمنامه، ماهیت و چشم‌اندازهای آتی آن هستند.

در این راستا، بسیاری به طور خاص سعی دارند این سوال را پاسخ دهند که آیا تفاهمنامه مذکور به معنای واقعی کلمه می تواند به فضای تنش و جنگ میان دو کشور خاتمه دهد یا خیر صرفا یک موضوع موقت است و پس از تجربه دوره ای از آرامش، بار دیگر باید شاهد تنش و درگیری در منطقه باشیم.

با این همه، ورای تمامی تحلیل و تفسیرها، با بررسی 14 بند تفاهمنامه ایران و آمریکا، می توان ردپای یک پیروزی بزرگ و ملموس را برای کشورمان شناسایی کرد. در این راستا، تهران و واشینگتن توافق کرده اند که پس از انجام تعهدات دو طرف و پایان جنگ، مذاکرات میان ایران و آمریکا می تواند گسترش پیدا کند و به حوزه هسته ای نیز تسری پیدا کند. این بدان معناست تا زمانی که آمریکا به تعهدات خود در رابطه با ایران جامه عمل نپوشاند و مثلا بخش مهمی از دارایی های بلوکه شده ایران را آزاد نکند و یا زمینه‌ساز برقراری آتش بس در لبنان و خروج نظامیان صهیونیست از این کشور نشود، امکان عبور مذاکرات از وضعیت کنونی به مرحله بعد و بحث در مورد مساله اتمی ایران نیست.

این در حالی است که قبل از آغاز جنگ رمضان، بحث محوری میان ایران و آمریکا، مساله هسته ای ایران بود و هیچ موضوع دیگری مطرح نبود. به بیان ساده تر، دولت آمریکا با دست خود، مساله هسته ای به عنوان اولویت محوری‌ اش در رابطه با کشورمان را به تعویق انداخت. این موضوع از چشم اندازی کلان قطعا یک شکست برای کاخ سفید است و خود سیلی از اعتراضات را علیه دولت آمریکا بر می انگیزد.

از یاد نبریم که دولت آمریکا با توجه به دغدغه های اعلامی اش در مورد توان هسته ای ایران بود که به کشورمان حمله کرد. حال همان دغدغه ها و ادعاها به کل به حاشیه رانده شده اند و خبری از آن ها حداقل در وضعیت کنونی نیست. موضوعی که یک عقبگرد بزرگ برای ترامپیست ها و نظام حکمرانی آمریکا است و از سرِ ناچاری آن‌ها محقق شده است.