،  به تازگی ایران و آمریکا با میانجی گری پاکستان از حصول یک تفاهنامه خبر داده اند که محور اصلی آن خاتمه دادن به جنگ میان دو کشور است. البته که جنگ از سوی آمریکا به ایران تحمیل شد و اکنون بسیاری معتقدند که حصول تفاهمنامه به معنای عقب نشینی آمریکا از تجاوز خود به ایران است. با این همه، این رویداد که با بازتاب های رسانه ای و تحلیلی گسترده ای نیز همراه شده، حامل دست کم ۳ نکته مهم و قابل تامل است.

اول اینکه آمریکادر قالب تفاهمنامه کنونی با ایران یک شکست بزرگ را متحمل شده است. طرف آمریکایی با جنگ افروزی علیه ایران سعی داشت تا نظام سیاسی کشورمان را خیلی زود ساقط کند و ترتیبات مد نظر خود را در ایران حاکم کند. با این حال، نه تنها چنین نشد بلکه اکنون شاهدیم ایران یک اهرم قدرت جدید با نام تسلط بر تنگه هرمز را هم در کنترل خود دارد. موضوعی که به زعم بسیاری از صاحب نظران، یک دستاورد مهم و راهبردی برای ایران است. از یاد نبریم دشمن اگر می توانست  دستورکارهای مطلوب خود را به ایران تحمیل کند، هیچگاه به سمت تفاهمنامه با کشورمان حرکت نمی کرد.

نکته دوم اینکه دشمن پس از حصول تفاهمنامه مذکور، تمام تلاش خود را می کند تا در داخل ایران ایجاد اختلاف کند و به کشورمان ضربه بزند. درست به همین دلیل همگان باید آگاه باشند و وحدت و انسجام ملی را حفظ کرده و هر صدایی که بر اختلافات اشاره داشت را ندای دشمن بدانند. نباید اجازه داد تا دشمن در فضای جدید، دستورکارهای خود را به طرق جدید دنبال کند. تقویت انسجام ملی و بالا بردن بصیرت، تنها راه حل خنثی کردن توطئه های دشمنان در این رابطه است.

و مساله سوم اینکه باید توجه داشته باشیم که مثل گذشته طرف آمریکایی نمی تواند تعهدات خود را انجام ندهد و ایران را ملزم به اجرای تعهداتش بداند. اگر بخواهد چنین کند، ایران نیز گزینه های خاص خود را دارد. از این رو، این تفقسیر که آمریکا به تعهداتش خیانت خواهد کرد و منافع ملی ایران تضییع می شود درست نیست. کما اینکه بر اساس تفاهمنامه مذکور، تا زمانی که دو طرف به صورت پلکانی به تعهدات خود عمل نکنند امکان عبور مذاکرات به مرحله بعدی اساسا وجود ندارد.