خبرگزاری موج- رحیم فلاح؛دانشگاه مبدا همه تحولات است و با نگاهی ژرف به این جمله گهر بار بنیانگذار انقلاب اسلامی امام خمینی(ره) می‌توان به نقش و جایگاه دانشگاه در توانمندسازی و ارتقای کشور در حوزه‌های مختلف سیاسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی واقف شد.

برنامه‌ریزی و داشتن چشم‌انداز و راهبردی مشخص برای رسیدن به جایگاه در خور شان و منزلت ایران اسلامی در دنیا نقش دانشگاه را به عنوان رکن اساسی تربیت نیروی متخصص و کارآمد انکار ناپذیر می‌کند.

در سال های اخیر، کشور شاهد نرخ فزاینده تمایل به تحصیلات عالی و مدرک گرایی در میان جوانان و خانواده ها بوده  است. بدیهی است که اشتغال، به ویژه اشتغال دانش آموختگان دانشگاهی نیازمند مولفه های متعددی از جمله متناسب بودن مهارت های آن ها با نیازهای بازار کار می باشد.

آیا با این حجم از جوانان آماده ورود به دانشگاه برای ادامه تحصیل، موسسات و مراکز آموزشی غیردولتی و دانشگاه آزاد و مراکز وابسته به آن در شهرها کوچک و بزرگ که در دو دهه اخیر رشد قارچ‌گونه ای داشتند پاسخگوی نیازهای علمی، تخصصی و مهارتی جامعه در آینده است.

با کمی کنکاش و نظرسنجی از جامعه آماری دانشجویان فارغ‌التحصیل از این مراکز می‌توان نتیجه گرفت پاسخ منفی است، زیرا بر اساس داده‌های موجود و مشاهدات عینی مدرک‌گرایی بر تخصص‌گرایی در بیشتر موسسات و مراکز آموزشی غیردولتی و بعضا برخی از دانشگاه‌های دولتی و آزاد ارجحیت دارد.

فارغ‌التحصیلان این مراکز فاقد تخصص لازم در رشته‌ای که مدرک گرفتند، هستند و آموزش محکم و درستی پشت این مدرک نیست.

اگر بخواهیم نظام آموزش را در اینگونه موسسات و مراکز آموزشی مورد نقد و بررسی قرار دهیم متوجه می‌شویم راهبرد و چشم‌انداز مشخص و مدونی که مبتنی بر پژوهش و مهارت‌محوری، تولید دانش و تربیت و پرورش نیروهای ماهر و توانمند که در آینده بتواند در چرخه تولید فرهنگ، هنر، اقتصاد، سیاست جامعه حرفی برای گفتن داشته باشد کمرنگ است.

امروز اصالت آموزش در برخی از مراکز و موسسات آموزش عالی غیرانتفاعی و آزاد در یک کلمه خلاصه می‌شود و آن کاغذهای بی‌ارزشی به نام مدرک است.

در بیشتر این موسسات ثبت نام دانشجو و کسب سود و درآمد برای موسسان در جایگاه نخست قرار دارد و هیچ‌گونه نظارتی بر عملکرد این موسسات از طرف متولیان آموزش کشور وجود ندارد.

دانشجو در بیشتر این مراکز هیچ‌گونه تعهدی نسبت به محل تحصیل و شان و منزلت علم و دانش و استادان قائل نیست و تنها حضور کم و بیش دانشجو در محیط آموزشی به چشم می‌آید و چنین رویه‌ای به اعتقاد کارشناسان تاثیرات مخربی را بر نظام آموزشی کشور به‌جا می‌گذارد که کمترین تاثیر منفی آن ورود افرادی فاقد مهارت به بدنه اجرایی کشور در آینده است.

کسی که دانشگاه را فضایی برای کسب علم و دانش و جایی برای یادگیری یک تخصص در نظر می‌گیرد، با شخصی که از این محیط یک تلقی ابزاری دارد متفاوت است و در نگاه ابزاری کسب مدرک تنها علت حضور در محیط آموزشی تبدیل شده و کسب مهارت به حاشیه رانده می‌شود.

دانشگاه که قرار بود مبدا تحول و محل تولید علم، فکر و اندیشه و پرورش نسلی متخصص و متعهد  باشد عملاً به کارخانه تولید مدرک مبدل شده است.

اینها تنها نمونه‌ای کوچک از معضلات عینی و ظاهری بسیاری از این موسسات آموزشی مدرک‌گراست و هنوز دیر نیست و نهادهای تصمیم‌ساز مانند شورای عالی انقلاب فرهنگی، مجلس، وزارت علوم و دفتر گسترش آموزش عالی و هر نهاد و سازمانی که دغدغه آینده را دارند باید به فکر تربیت نیروی ماهر متخصص متعهد باشند و به این اتفاق نامبارک تولید مدرک پایان دهند.

استفاده از منویات و فرمایشات مقام معظم رهبری و کلام نافذ ایشان مبنی بر اینکه " این هنرستان های فنی و صنعتی، این دانشگاه های علمی ـ کاربردی، این فنی و حرفه ای ها و آموزشکده های فنی و حرفه ای باید توسعه پیدا کند و کشور به موازات علم و دانش به پنجه کارآمد هم احتیاج دارد."از جمله محورهای مهم در حوزه فعالیت های آموزشی در بخش مهارت محوری و کارمحوری است و می تواند به عنوان نقشه راه مورد توجه متولیان آموزش کشور قرار گیرد.

اگر چه باید امیدوار بود و نگاه مثبت به آینده داشت اما نباید فراموش کرد که آینده همین اکنون است.