به گزارش خبرگزاری موج، کاوه حاج علی اکبری مدیرعامل سازمان نوسازی شهر تهران با اشاره به تاریخچه و اهداف تأسیس سازمان نوسازی تهران، گفت: پس از انتشار گزارش مطالعات جایکا در مورد آسیب پذیری تهران در مقابل زلزله، شهرداری تهران مأموریت نوسازی را به سازمان نوسازی شهر تهران سپرد و از آن زمان در دوره های متفاوت این مأموریت با سیاست ها و رویکردهای مختلف پیش رفته است.

علی اکبری با بیان این که مأموریت کنونی سازمان نوسازی شهر تهران که همان بحث بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده و ناکارآمد است از سال ۱۳۸۱ شروع شده و تا به امروز ادامه دارد، یادآور شد: از سال ۱۳۸۴ نوسازی بافت های فرسوده، به عنوان یکی از اولویت های مدیریت شهری مد نظر قرار گرفته شد و شاخص های شناسایی بافت های فرسوده در سال ۱۳۸۵ به تصویب شورای عالی شهرسازی و معماری ایران رسید.

به گفته این مقام مسئول، بلوک های شهری که بیش از ۵۰ درصد از معابر آنها دچار ناپایداری سازه ای است، مساحت کمتر از ۲۰۰ متر مربع دارد و دسترسی آنها از معابر کمتر از ۶ متر میسر است، بافت فرسوده تلقی می شوند.

مدیرعامل سازمان نوسازی شهر تهران با اشاره به این که بر اساس شاخص های مصوب، ۵ درصدمساحت شهر تهران (۳۲۶۸ هکتار)، بافت فرسوده است که ۱۵% جمعیت را در برگرفته است، تصریح کرد: ۹۶ درصد از بافت های فرسوده در مناطق ۷ الی ۲۰ قرار دارند و ۸۵ درصد آن در پائین خط انقلاب، آزادی و دماوند هستند.

علی اکبری خاطرنشان کرد: مناطق ۱۲، ۱۰، ۱۴، ۱۷ و ۱۵ به لحاظ وسعت، بیشترین میزان بافت فرسوده در شهر تهران را دارند.

وی با بیان این که حداقل یک بلوک فرسوده در ۱۹۶ محله تهران وجود دارد، متذکر شد: بر این اساس ۵۰% محلات شهر تهران، با مشکل فرسودگی مواجه هستند.

مدیرعامل سازمان نوسازی شهر تهران با اشاره به راه اندازی دفاتر تسهیل گری به عنوان ابزار ارتباط سازمان با اجتماعات محلی با هدف ترویج فرهنگ نوسازی در سال ۱۳۸۶، تصریح کرد: از سال ۱۳۸۸ که بحث صدور پروانه رایگان در بافت های فرسوده مطرح شد و دولت شروع به پرداخت تسهیلات بانکی ساخت و ساز در بافت های فرسوده کرد، با مجموع مشوق هایی که برای نوسازی به ساکنان بافت های فرسوده اعطا شد، نوسازی مسکن در بافت های فرسوده شهر تهران ظرف ۱۰ سال گذشته به حدود ۴۰% رسید.

علی اکبری با بیان این که در سال ۹۷، تنها ۲ درصد از بافت های فرسوده نوسازی شده است، تأکید کرد: مهمترین دلیل مترتب بر این موضوع، تفاوت در سیاست های تشویقی است که از سوی دولت اعمال می شود؛ در دوره هایی که تسهیلات بانکی به موقع و با سودهای پائین پرداخت می شده، نوسازی مسکن رشد بیشتری داشته و در دوره هایی که اعطای تسهیلات متوقف شده و یا با نرخ های بازار پرداخت شده است، استقبال از نوسازی مسکن کاهش یافته است.

وی نوسازی را امری بین بخشی دانست و متذکر شد: در حوزه نوسازی مسکن ، اقدامات و پیشرفت های قابل ملاحظه ای صورت گرفته، اما از آنجایی که نوسازی، امری بین بخشی و چند بعدی است، مجموعه متنوعی از اقدامات از جمله ارتقاء کیفیت فضاهای عمومی، تأمین خدمات پشتیبان سکونت، تأمین زیرساخت های مورد نیاز، توانمند سازی اجتماعات محلی و غیره را نیز در بر می گیرد که دستاوردها در این حوزه ها به اندازه نوسازی مسکن قابل ملاحظه نبوده است.

علی اکبری ادامه داد: از این رو، از سال گذشته راهبردی تحت عنوان توسعه محله ای در دستور کار سازمان نوسازی شهر تهران قرار گرفت تا با استناد به آن بتوان مجموعه مشکلات مختلف در فرآیند نوسازی را بصورت متوازن و متناسب پیش برد.