، آمار دیدار پرسپولیس و خیبر خرم‌آباد بار دیگر نشان داد که مالکیت توپ، تضمینی برای پیروزی نیست و سرخ‌ها با وجود برتری آماری، در بن‌بست تاکتیکی گرفتار شده‌اند.

پرسپولیس در این مسابقه با ثبت ۶۷ درصد مالکیت توپ، کنترل جریان بازی را در اختیار داشت. تعداد بالای پاس‌ها و دقت ۸۵ درصدی در گردش توپ در میانه میدان، نشان‌دهنده تلاش این تیم برای مدیریت ریتم مسابقه بود.

با این حال، این برتری آماری عمدتاً به گردش توپ در مناطق کم‌خطر محدود شد. سرخ‌ها در انتقال از فاز میانی به فاز تهاجمی ناکام بودند و نتوانستند ساختار دفاعی منسجم خیبر را به‌طور مؤثر بشکنند.

نکته قابل توجه مسابقه، برابری دو تیم در تعداد شوت‌های در چارچوب بود؛ هر دو تیم پنج شوت در چارچوب ثبت کردند. آماری که برای تیمی با این حجم مالکیت، چندان مطلوب ارزیابی نمی‌شود.

در حالی که پرسپولیس از موقعیت‌های خود بهره‌ای نبرد، خیبر نهایت استفاده را از فرصت‌هایش کرد. دو شوت این تیم به گل تبدیل شد و سه موقعیت دیگر نیز خطر جدی روی دروازه سرخ‌ها ایجاد کرد. همین تفاوت در بهره‌وری، نتیجه مسابقه را رقم زد.

پرسپولیس از نظر تعداد پاس، دقت ارسال‌ها و حتی نبردهای میانه میدان عملکرد قابل قبولی داشت، اما در یک‌سوم پایانی زمین دچار ایستایی شد. نبود خلاقیت، کندی در تصمیم‌گیری و ناتوانی در شکستن لایه‌های دفاعی حریف، تیم اوسمار را به بن‌بست رساند.

در مقابل، خیبر با ۳۳ درصد مالکیت توپ و رویکردی مستقیم‌تر و هدفمند، کارآمدتر ظاهر شد و نشان داد فوتبال نتیجه‌گرا الزاماً به مالکیت بالا وابسته نیست.

شکست ۲ بر ۱ پرسپولیس بار دیگر ضعف این تیم در تبدیل برتری آماری به نتیجه را عیان کرد؛ تیمی که توپ را در اختیار دارد اما در خلق موقعیت‌های باکیفیت و استفاده از فرصت‌ها ناکام است.

اکنون اوسمار با چالشی جدی در حوزه استراتژی فنی روبه‌روست. در صورت تداوم این روند و عدم تغییر تاکتیکی، فشارها نه‌تنها بر سرمربی برزیلی، بلکه بر مدیریت باشگاه نیز افزایش خواهد یافت و آژیر هشدار در اردوگاه سرخ‌ها همچنان پرصدا باقی خواهد ماند.