، بازی ایران و ازبکستان از تورنمت بی خاصیت کافا با شوکی بزرگ آغاز شد؛ آریا یوسفی تنها ۵ دقیقه پس از شروع، مستقیم راهی رختکن شد تا ایران مجبور شود بیش از ۱۱۰ دقیقه را با ۱۰ بازیکن ادامه دهد.

از همان لحظه، نقشه قهرمانی به سرعت پاره شد و شاگردان امیر قلعه‌نویی گرفتار دفاع فرسایشی شدند.

آمار مسابقه مثل یک کارنامه قرمز رنگ بود: ۳۰ درصد مالکیت توپ، امید گل ۰.۳۴ از جریان بازی و ۰.۲۴ از ایستگاهی، مقابل ازبکستان با ۷۰ درصد مالکیت و ۳.۱۰ امید گل. این اعداد نشان می‌داد که نه تنها جریان بازی، بلکه روحیه در زمین هم در اختیار ازبک‌هاست.

انتقادات از کادر فنی تیم ملی فوتبال ایران به اوج رسید؛ انتخاب‌های ترکیب اصلی، تغییرات دیرهنگام و استراتژی‌های تدافعی، تنها خوراکی تازه به منتقدان داد. ایران حتی در دقایق معدود مالکیت، خلاقیت یا سرعت لازم برای شکستن خط دفاع حریف را نداشت.

اگرچه پیام نیازمند با پنج شیرجه نجات‌بخش، شکست را تا دقیقه ۱۲۰ به تعویق انداخت، اما گل دیرهنگام ازبکستان همه چیز را خراب کرد.

رامین رضائیان با چهار پاس کلیدی و محمد محبی با انگیزه مثال‌زدنی، از معدود علائم حیات در تیم ملی بودند.

شب تاشکند برای فوتبال ایران، فقط یک باخت نبود؛ هشدار جدی بود که نشان داد با سبک فعلی بازی و انتخاب‌ها، فاصله با قهرمانی فراتر از یک نتیجه است.