، وحید امیری ، کاپیتان دوم پرسپولیس و یکی از وفادارترین و کم‌حاشیه‌ترین بازیکنان یک دهه اخیر فوتبال ایران، پس از شش فصل حضور پر افتخار در جمع سرخ‌پوشان از این تیم جدا شد؛ پایانی که شاید برای بسیاری از هواداران پرسپولیس باورپذیر نباشد.

امیری متولد خرم‌آباد، فوتبال حرفه‌ای را از تیم‌های استانی آغاز کرد و با پیراهن نفت تهران نامش بر سر زبان‌ها افتاد. سال ۱۳۹۵ با انتقال به پرسپولیس، او نه فقط به جمع یکی از پرافتخارترین باشگاه‌های آسیا پیوست، بلکه با روحیه جنگندگی، دوندگی بی‌امان و بازی با تمام توان، به نماد غیرت و تعصب برای هواداران تبدیل شد.

در کارنامه‌اش بیش از ۲۰۰ بازی با پیراهن پرسپولیس، چندین قهرمانی لیگ برتر، جام حذفی و سوپرجام ثبت شده است.

او همچنین تجربه بازی در جام جهانی ۲۰۱۸ و جام ملت‌های آسیا را با تیم ملی در کارنامه دارد. صحنه‌ای که با شجاعت تمام در جام جهانی مقابل پرتغال با سر دفاع کرد، هنوز در ذهن فوتبال‌دوستان زنده است و نمادی از همان غیرتی است که برایش لقب «مرد لر پرسپولیس» را تثبیت کرد.

سال ۱۴۰۳ اما برای امیری سال سختی بود. مصدومیت‌های مکرر از جمله آسیب‌دیدگی همسترینگ که چند هفته او را از میادین دور کرد، فشار بازی‌های فشرده و تصمیمات فنی که باعث نیمکت‌نشینی‌اش شد، بخشی از ناملایمات این فصل بود. حتی زمانی که به میادین برگشت، با وجود آمادگی، گاهی از ترکیب اصلی دور ماند و شایعاتی پیرامون آینده‌اش شکل گرفت.

پس از تغییر کادر فنی و روی کار آمدن وحید هاشمیان، سرمربی جدید ترجیح داد در برنامه‌هایش از امیری استفاده نکند. این تصمیم، همراه با سکوت سنگین باشگاه، باعث شد مسیر یکی از متعصب‌ترین بازیکنان تاریخ پرسپولیس به ایستگاه آخر برسد.

جدایی امیری، برای هوادارانی که او را با لبخند آرام، تعصب بی‌حد و تلاش بی‌وقفه به یاد می‌آورند، پایان یک دوره طلایی است. شاید پیراهن شماره ۱۹ دیگر همچون گذشته پر از دویدن و فریادهای تشویقی درون زمین نباشد، اما نام «وحید امیری» در حافظه پرسپولیسی‌ها، همیشه در کنار عبارت «غیرت» حک خواهد شد.