، در تاریخ فوتبال ایران چند نفر بیشتر نیستند که عناونین ملی و باشگاهی زیادی دارند و کوله باری از تجربه را یدک می کشند، بزرگانی همچون ناصر حجازی، علی پروین، علی دایی، مهدی مهدوی‌کیا، احمدرضا عابدزاده و کریم باقری که در رده‌های مختلف توانسته‌اند افتخارات زیادی را بدست آورند.

هر کدام در مقاطع مختلف بواسطه افکار عمومی یا هواداران فوتبالی به گوشه‌ای خزیده و کنج عزلت برگزیدند، اما کریم باقری بخاطر اینکه هیچ وقت در تیتر یک رسانه قرار نمی‌گیرد و گفتار و کردارش هماهنگ است و از سمت هوادار قرمز و آبی محترم شمرده می‌شود تاکنون حرمت داشته است.

اکنون کریم باقری در مقطعی است که باید خود را برای پرسپولیس فدا کند و سرمربی سرخ‌ها شود و به قول خودش انتقادات هواداران بی حوصله فوتبالی ها را به جان بخرد یا احترام فوتبالی خود را در نظر بگیرد و در سمت مربی باقی بماند و نگاه درست به آینده خود بی‌اندازد.

آقا کریم با قدرت باید تصمیم بگیرد که چه میخواهد و چه سرنوشتی در انتظار اوست، اگر سمت سرمربیگری را بپذیرد باید از دستیاری خداحافظی کند و دیگر هیچ وقت نمی‌تواند کمک به پرسپولیس در تمامی مقاطع حساس انجام دهد، در تمامی بزنگاهی مهم در این یک دهه اخیر و افتخارات زیادی که سرخپوشان بدست آوردند، این ترک با اخلاق حضور داشته و یاور تیم بوده است.

آقا کریم اینقدر تجربه فوتبالی دارد که بهترین را برگزیند، اما هواداران او و پرسپولیس نگران احترام اسطوره‌ای خود هستند تا نشکند!