به گزارش خبرنگار خبرگزاری موج، البته منظور از ادبیات ورزشی، شعر و داستان و رمان نیست، بلکه منظور، نوع گفتمان و سخن گفتنی است که باید یک ورزشکار یا مدیر ورزشی داشته باشد.

حالا هر تعریفی که از ادبیات ورزشی دارید را ضمیمه ادبیات مدیریتی کنید و آنگاه بگویید که یک مدیر ورزشی باید چه ادبیاتی داشته باشد و چگونه سخن بگوید.

ادبیات و فرهنگ ورزشی یعنی مرام و مسلک و جوانمردی و مدیران ورزشی نیز باید علاوه بر رعایت این رفتار، با اصول سخن گفتن و منش مدیرانه نیز آشنا باشد. یکی از نقاط پیوند این دو در شرایط مدیریتی این است که مدیران ورزشی اولا زحمات گذشتگان را نادیده نگیرد و ثانیا تلاش کنند تا بعد از آشنا شدن کامل با کار و ارزیابی صحیح، به اظهار نظر بپردازند. در کنار این ها مدیر ورزشی باید به این نکته توجه کند که مجموعه تحت نظر او انتظار حمایت اصولی نیز دارد و چه بسا در پاره ای مواقع انتظار دارد که اگر اشتباهی از سر سهو انجام داد، مدیر بالا دست در کنار او باشد و مدیران خود را رها نکند.

هفته گذشته، آقای داورزنی معاون محترم جدید وزارت ورزش و جوانان در مجمع فدراسیون ژیمناستیک حضور پیدا کرد و بعد از آن در مصاحبه با خبرنگاران الفاظ و تعابیری را به کار برد که به هیچ وجه زیبنده یک مدیر کارآمد ورزشی نبود. اگر ایشان به اینگونه گفتمان خود ادامه دهند بدون تردید با مشکلاتی روبه رو خواهند شد.

این که مدیری در بدو ورود راجع به فدارسیونی تعابیر «مصیبت نامه» یا «اگر بشود نام آن را فدراسیون گفت» به کار ببرد. علاوه بر آن که زیبا نیست، بلکه اسباب آن می شود تا دیگر فدراسیون ها ایشان را نه یار که فردی بدانند که قصد دارد با تخریب دیگر فدراسیون ها، فدراسیون خود را برتر نشان دهد. راستی ایشان گمان می کند اگر فردی به جایش منصوب شود (البته نه از طرف ایشان)، و بعد به بررسی فدراسیون والیبال بپردازد، چه خواهد گفت؟ آیا علاقه مند هستند چنین تعابیری راجع به ایشان به کار ببرند؟ پس چنین نگویند و برخی از سخنان که باید خصوصی و در جمع مدیران گفته شود، را به میان مردم نیاورند. شاید ایشان هنوز باور نکرده اند که معاون وزارتخانه شده اند. وحالا نه فقط یک فدراسیون بلکه باید نسبت به تمام فدراسیون ها تعصب داشته باشند.

آیا اگر همین حالا کسی راجع به فدراسیون والیبال اینگونه سخن بگوید، آقای داورزنی تحمل می کنند؟ ایشان در انتخابات کمیته ملی المپیک نتیجه این گونه برخوردها را دیدند و کاش عبرتی باشد که قدری در منش خود تجدید نظر کنند که اگر چنین نکنند، موفقیت در امور بسیار کم خواهد بود.