سجاد افشاریان نویسنده، بازیگر و کارگردان تئاتر شنبه (۱۶ اسفندماه) در پی حملات نیروهای صهیونیستی آمریکایی به کشورمان در صفحه شخصی خود در فضای مجازی نوشت: «وطنم تو بی‌محابا زیبایی؛ آنچنان که بردن نامت برای من، به فریاد، زیر لب، در آواز، آهسته، نجواکنان، زیباترین دعاهاست. هر لحظه نگاهت می‌کنم، می‌بوسمت؛ ای لاله‌گون از خون هزاران هزار مردمانت، بچه‌هایت و عاشقان جوانت. به بردن نام خودت دعایت می‌کنم؛ به نور، تمام من، ایران من.

ما در تو می‌مردیم، جلوی چشم تماشاگرانی به وسعت جهان. قول می‌دهیم حوصله‌تان سر نرود؛ ما به‌ آهستگی تا آخرین نفر می‌میریم. ما (مردمیم) و با تک‌تک حروف ناممان، با قرض و وام و پس‌انداز دو (ی) می‌میریم.

با یکی دو گلوله جنگی، یکی دو بمب، یکی دو هزار ساچمه؛ یکی دو ماه سفره خالی، یکی سال‌ها که روز خوش که نبود، یکی هزاران صدا که شنیده نشده محو شد، یکی دو بی‌صاحاب و بی‌پایان آرزو که تباه شد. یکی پدر یا مادر یکی چند هزار خانواده که نگاه به عکس جوانش، هر روز در قلبش مرگ پمپاژ می‌کنند.

بازی که تمام شد، مرگ که در را بست، وطن که نگاهش نداشتید که نماند، زندگی که به شماره افتاد، لطفاً به زبان فارسی قصه ما را برای آیندگان نقل نکنید؛ حیف از این زبان که در دهان شما بماند. حیف از این ایران، این حجم زیبایی بی‌پایان، عبادتی به تکرار نام وطن، وطن، وطن، به رهایی از آتش و کینه و خشم. زمستان سیاه سال هزار و چهارصد و چهار و اشک بی‌اختیار»