، عصر یکشنبه، دکتر ابراهیم رئیسی، رئیس‌ دولت سیزدهم محمد حسینی معاون پارلمانی را به عنوان مشاور رئیس‌جمهور در امور فرهنگی و اجتماعی منصوب کرد و محمود حسینی پور استاندار سابق مازندران را به عنوان معاون امور مجلس ریاست جمهوری معرفی کرد.

این در حالی است که غالب جریانات سیاسی کشور این تصمیم رئیس جمهور برای انتخاب سید محمود حسینی پور را به عنوان معاون امور مجلس ریاست جمهوری، تصمیمی عقلانی می‌دانند، چرا عقلانی؟

زیرا حسینی‌پور  در کنار سوابق برجسته مدیریتی و ضدفسادش، شخصیتی ملی- سیاسی وابسته به جریانات مجلس نیست و همین ویژگی سبب خواهد شد که بتواند روابط دولت و مجلس را متوازن کند.

چرا منتخب مردم تهران داغ کرد؟

خبر انتصاب سید محمود حسینی‌پور که مورد استقبال جریانات سیاسی و مذهبی کشور قرار گرفت، اما برای تعداد انگشت‌شماری از جمله مجتبی زارعی، ساروی مقیم تهران ناخوشایند بود؛ چرا ناخوشایند؟

زیرا عده‌ای که به خود برچسب ضد فساد زده‌اند و سال‌ها است با یدک کشیدن همین عنوان به خیال خام خود مردم را فریب داده‌اند، ممکن است منافع شخصی‌شان در خطر بیفتد!

مجتبی زارعی منتخب مردم تهران، همراه با یک شبکه ناکارامد پس از تصمیم رئیس جمهور برای انتصاب حسینی‌پور، در متنی پُر ابهام مدعی شد که بعنوان یک مطالبه‌گر از این انتصاب ناراضی است و با استفاده از تاکتیک فرار رو به‌جلو در بیانیه مبتدیانه خود مدعی شد که سید محمود حسینی پور با آن سوابق روشن نظارتی و اجرایی در سطح ملی، دارای ویژگی فساد ستیزی نیست. 

حالیه سؤالی که به وجود می‌آید این است که آقای زارعی شما که خودتان با اقای «ک.آقا.م » متهم اقتصادی نشست و برخواست دارید، چطور مدعی هستید که این انتصاب رئیس‌جمهور نادرست است؟ 

آقای زارعی، شما اگر فسادستیز بودید و این ویژگی بارز را داشتید، چرا خودتان را در معرض انتخاب مردم زادگاه خویش که ساری است قرار ندادید و با هزینه‌های هَنگفت و جلسات شبانه برای رسیدن به صندلی سبز مجلس وارد لابی‌های پُر ابهام سیاسی شدید؟

آقای زارعی شما اگر از ویژگی انقلابی و فسادستیز برخوردار هستید که انشالله هستید! چرا مردم زادگاه شما برادر جنابعالی را از عرصه سیاسی در انتخابات حذف کردند؟

آقای زارعی، به غیر این است که جنابعالی، کمافی‌السابق هیجانی شده‌اید و دست به اتهام زنی به دولت سیزدهم زده‌اید؟