، عبدالحسین جلالیان «عبدالحسین جلالیان متولد یکم فروردین ۱۳۰۷ در ۱۷ بهمن ۱۴۰۴ درگذشت. اودر یزد به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در زادگاهش گذراند و تحصیلات عالیه را در رشتۀ داروسازی و تخصّص امور آزمایشگاهی طبّی در دانشگاه تهران به پایان رساند. آنگاه در وزارت بهداری استخدام شد و تا پایان خدمت اداری در یزد به کارهای آزمایشگاهی اشتغال داشت.

جلالیان شاعر بود و «جلالی» تخلّص می‌کرد. مجموعۀ اشعار او که بالغ بر پنج هزار بیت است، با نام «پله‌های سنگی» به چاپ رسیده است. شهرت شعری او بیشتر به سبب شعرهای فکاهی است که در قالب‌های غزل و ترجیع‌بند به لهجۀ یزدی سروده است. جلالیان شرحی در چهار جلد بر دیوان حافظ نوشته که با نام «شرح جلالی» منتشر شده است.

«مثنوی بهروز و بهرام»، «ده ابرمرد بزرگ تاریخ ایران»، «نی‌نواز اول» (احوال شمس تبریزی و سخنان او به شعر)، «در رکاب حافظ» و «گف مف» از دیگر آثار عبدالحسین جلالیان است.