محمدرضا مصباح تهیه‌کننده فیلم «بیلبورد» در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری موج، درخصوص اینکه نگاه رایج که سینمای طنز تنها مسیر ارتباط با مخاطب و موفقیت در گیشه تلقی می‌شود، اظهار داشت: اینکه تصور کنیم اگر فیلم طنز بسازیم، الزاماً به دنبال گیشه یا جذب مخاطب هستیم، تعریف دقیقی از واقعیت سینما نیست، طنز هم مانند هر ژانر دیگری، اگر درست و با کیفیت ساخته شود، می‌تواند مورد توجه مخاطب قرار بگیرد، اما این‌طور نیست که تنها راه دیده‌شدن سینما، محدود شدن به کمدی باشد.

وی افزود: طبیعی است فیلمی که مخاطب را درگیر کند و حرفی برای گفتن داشته باشد، می‌تواند مورد اقبال قرار بگیرد؛ چه طنز باشد و چه اجتماعی. اما تقلیل دادن مسئله مخاطب به یک ژانر خاص، ساده‌سازی یک بحران عمیق‌تر در سینمای ایران است.

این تهیه‌کننده با اشاره به وضعیت فعلی ژانر اجتماعی در سینما اظهار داشت: واقعیت این است که این ژانر در سینمای ایران حال خوبی ندارد. می‌توان گفت  در وضعیتی شبیه به اغما قرار گرفته و نیازمند یک بازنگری جدی در همه سطوح است. این شرایط تنها به یک بخش یا یک گروه خاص محدود نمی‌شود و همه ما در شکل‌گیری این وضعیت سهم داریم.

مصباح خاطرنشان کرد: اگر امروز فیلم اجتماعی با چالش مواجه است، نمی‌توان تقصیر را فقط گردن فیلمساز یا تهیه‌کننده انداخت. این یک مسئله چندوجهی است؛ از کارگردان و نویسنده گرفته تا تهیه‌کننده، مدیران فرهنگی و حتی سیاست‌گذاران سینما، همگی در این وضعیت نقش دارند. هر تصمیم اشتباه یا نگاه کوتاه‌مدت، در نهایت به تضعیف سینمای جدی و اجتماعی منجر شده است.

تهیه‌کننده «بیلبورد» با تأکید بر لزوم اصلاح نگاه سیاست‌گذاری در حوزه فرهنگ گفت: سینما نیازمند اعتماد، ثبات و برنامه‌ریزی بلندمدت است. تا زمانی که نگاه‌ها صرفاً معطوف به آمار فروش یا واکنش‌های کوتاه‌مدت باشد، نمی‌توان انتظار داشت سینمای اجتماعی دوباره جایگاه خود را در میان مخاطبان پیدا کند.

وی خاطرنشان کرد: فیلم اجتماعی قرار نیست الزاماً سرگرم‌کننده به معنای رایج باشد، اما باید صادقانه، حرفه‌ای و متکی بر واقعیت‌های جامعه ساخته شود. اگر این اتفاق بیفتد و از سوی مدیران فرهنگی نیز حمایت شود، مخاطب خودش مسیرش را به سمت سینما پیدا می‌کند.

این تهیه‌کننده گفت: امیدواریم شرایط به سمتی برود که سینما دوباره به تعادل برسد؛ تعادلی که در آن، هم فیلم طنز جایگاه خودش را داشته باشد و هم سینمای اجتماعی بتواند بدون فشار و محدودیت، روایتگر مسائل واقعی جامعه باشد. احیای این ژانر در سینما نیازمند همدلی و مسئولیت‌پذیری همه ارکان آن است.