، ابراهیم رهبر ی متولد ۱۳۱۷ در صومعه‌سرا، از نویسنده‌های ایرانی دهه ۱۳۴۰ بود. او پس از اخذ دیپلم برای ادامه‌ تحصیل در رشته‌ زمین‌شناسی راهی دانشگاه تهران شد. همزمان با تحصیل در دانشگاه به معلمی پرداخت و در دهه‌ ۴۰ نخستین داستان‌هایش در مجلاتی نظیر «آرش»، «نگین»، «طرفه»، «سخن» و «هنر و اندیشه» منتشر شد.

در همین ایام نخستین کتاب ابراهیم رهبر با نام «مهربانان و سه‌نمایشنامه‌ دیگر» به چاپ رسید. رهبر در داستان‌هایش به مساله‌ فقر و نابرابری‌های اجتماعی، تاریخ معاصر، فرهنگ عامه و کودکان فرودست، کارگرپیشه و روستایی توجه ویژه داشت.

همزمان با تشکیل کانون نویسندگان ایران، ابراهیم رهبر به عضویت آن درآمد. او در سال ۱۳۴۹ فعالیت خود را با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان آغاز کرد.

از ابراهیم رهبر آثاری نظیر: «چاپ آخر زندگی»، «در شهری کوچک»، «شاهد رسمی»، «من در تهرانم»، «نام کسما»، «مهربانان و سه نمایشنامه‌ی دیگر»، «نونو و چهار نمایشنامه‌ی دیگر»، «سوگواران»، «دود و آه» به‌چاپ رسیده است.