طبیعی است یکی از مهمترین خاستگاه های عمومی و ساختاری از دولت، کارآمدی وزرای کابینه و خصوصا جوانگرایی آن است.اما در عین حال گروه ها، احزاب و جریان های سیاسی که خود را حامی دولت می دانند و در انتخابات با هر تفکری از دولت حمایت کردند نیز اینک به دنبال سهم خواهی از دولت و معرفی اشخاص مورد نظر خود برای کابینه هستند که این وضعیت می تواند عملا اختلال مدیریتی ویژه ای را ایجاد کرده و شایسته سالاری و کارآمدی را به حاشیه بکشاند.

این واقعیتی است که در نشست ها و گفت وگوها و حتی همایش های مطالبات گروه های طرفدار دولت همواره به آن در حال پرداختن است اما ضرورت تحول جدی در ساختار اقتصادی و اجتماعی دولت بیش از پیش جلوه گراست و البته دل کندن رئیس جمهور هم از یاران قدیمی و پیر و سالخورده کاری دشوار و سخت است.

جوانگرایی و کارآمدی یعنی انتخاب افراد مطمئن و آشنا از طبقه جوان و اتفاقا غیر حزبی و غیر گروهی، به نظر نمی رسد که دولتی که بخواهد کارآمد ، سالم و مورد اعتماد ملی باشد دولتی جناحی و حزبی شکل دهد و اگر رئیس جمهور بر این باور است که رئیس جمهور همه مردم است  باید مطالبات و خواستگاه  عمومی را در ارتباط با مسائل مختلف در نظر بگیرد.اما همان خواسته هایی که از زبان رهبر معظم انقلاب نیز به کرات مطرح شده است.