به گزارش سارا کنعانی خبرنگار خبرگزاری موج، در ابتدای برنامه، رضا درمیشیان که در دهه هفتاد، خود روزنامه‌نگار سینمایی بود، مسیر گفت‌وگو را به دست گرفت و از محمد صالح‌علاء مجری برنامه پرسید چرا دیگر بازى نمى‌کند و بازیگرى را کنار گذاشته؟ صالح‌علاء اما بعد از پاسخی مختصر، روال عادی برنامه را جاری ساخت و از بیوگرافی درمیشیان سوال کرد. کارگردان «لانتوری» از پزشکی خواندن همه اعضای خانواده به جز خودش صحبت کرد و تاثیر تماشاى اولین فیلم‌هایى که دیده است. غلبه عشق به سینما بر همه چیزهمین اشاره کوتاه بهانه‌­ای شد برای آنکه صالح‌علا درباره سینمای کودک صحبت کند و درمیشیان نیز عنوان کند: «در سینمای ایران کمتر پیش آمده فیلمی برای کودکان ساخته شود و آثار عموما درباره آنان بوده است». درمیشیان درباره حضور خود در مطبوعات گفت: «از آنجا که در آن سال­‌ها نشریات مختلف یکی پس از دیگری توقیف می‌­شدند من هم کم کم از فضاى مطبوعات دور شدم و وارد فضاى حرفه اى سینما شدم. با دستیاری کارگردانانی همچون علیرضا داوودنژاد، فریدون جیرانی، داریوش مهرجویی».مستندهای اثرگذاردرمیشیان همچنین درباره مستندهای خود نیز صحبت کرد و گفت: «فیلم مستندی ساختم که «جادوگر» نام داشت و در آن به علی زرین­‌دست، مدیر فیلمبردارى باسابقه این سینما پرداختم.. مستند دیگرى ساختم به نام «خانه خراب» درباره خانه­‌ای پنج طبقه که با مجوز یک طبقه ساخته شده بود و ساکنان آن در وضعیت بسیار خطرناکی زندگی می­‌کردند. خانواده­‌ای که به قیمتی ارزان و بدون سند چنین خانه‌­ای را معامله کرده بودند و به خاطر گردن کلفت بودن فروشنده ملک، جرأت هیچ کاری را نداشتند. این فیلم از جشنواره بم جایزه گرفت ولى در محاق ماند».دوشنبه این هفته؛ افتتاح نمایشگاه عکس لانتوری در خانه هنرمنداندرمیشیان همچنین به دو ایده­‌ای که همزمان با نمایش «لانتورى» برای کمک به قربانی اسیدپاشی در شرف انجام است، اشاره کرد و گفت: «متاسفانه قربانیان اسیدپاشى، کسانی که مورد چنین ظلمی قرار گرفته­‌اند حتی در جامعه هم جایگاهی ندارند و به نوعی به‌خاطر ظاهری که پیدا کرده­‌اند به جاى حمایت، طرد می­­‌شوند. ما در جریان اکران عمومی فیلم یک مراسم گلریزان برگزار می­‌کنیم و عواید آن را به قربانیان اختصاص می­‌دهیم. زمان این گلریزان به زودى اعلام مى‌شود. همچنین، با فریم‌هاى عکس­‌های نوشین جعفری، نمایشگاه عکسی از «لانتورى» برگزار می­‌شود که سود حاصل از آن نیز به این عزیزان می­‌رسد. این نمایشگاه دوشنبه همین هفته در خانه هنرمندان افتتاح مى‌شود». درمیشیان گفت به دلیل تخصص پدر و مادرش در رشته پزشکی به خوبی با درد بیماران این چنینی آشنایی دارد و حتی در نوجوانی شیوه مداوای آنان را از نزدیک دیده است. به گزارش موج، در بخش دیگری از این گفت‌وگو، رضا درمیشیان گفت: «شرایط در سینمای ایران به گونه‌­ای نیست که شما بتوانید هر آنچه را که می­‌نویسید بسازید. باید ابتدا شرایط فراهم شود و بعد کار کنید و از همه مهم‌تر خیلی چیزها به پروانه ساخت وابسته است. قبل از شروع ساخت «بغض»، من فیلمنامه‌­های زیادی در دست داشتم اما در نهایت آن را انتخاب کردم و فیلمنامه اى بود که توانستم برایش مجوز بگیرم، البته از آنجا که قصه ما را تلخ تشخیص دادند، به من گفتند باید زمان فیلم را به قبل از انقلاب ببرم اما ترجیح دادم لوکیشن را به خارج از ایران ببرم و با شرط ساخت فیلم در خارج از ایران مجوز گرفتم، هر چند داستان را دوباره براى شهر استانبول بازنویسی کردم».انتشار مجموعه داستان‌های کوتاه در سالجاری درمیشیان در پاسخ به این سوال صالح‌علا که پرسید چرا فیلم می­‌سازی؟، گفت: « من می­‌خواهم با فیلم­‌هایم حرف بزنم و با فرم بازی کنم. همیشه به دنبال تجربه هستم و در فیلم‌هایم این شیوه کشف و شهودى را دنبال مى‌کنم.» رضا درمیشیان از تصمیم خود برای چاپ کردن مجموعه داستان­‌های کوتاهش در سال جاری نیز خبر داد.