به گزارش ناهید صباحی خبرنگار خبرگزاری موج، نشست «امنیت بازار در سینمای ایران» از سلسله نشست‌ها تخصصی مدرسه ملی سینما در محل این مدرسه برگزار شد و در این نشست، منوچهر محمدی تهیه‌کننده سینما به ارائه نقطه‌نظراتش در این خصوص پرداخت. او اظهار داشت: امنیت بازار سرمایه در ایران بخشی از یک اقتصاد بزرگ‌تر در این کشور است. ما طبق برآوردهای جهانی از میان ۱۸۰ کشور رتبه آخر را از جهت شفافیت اقتصادی داریم. زمانی که یک کشور در چنین وضعیتی قرار دارد، همه افراد آن کشور نیز از سطحی ترین افراد تا سایر بخش های جامعه از چنین وضعیت بحرانی آگاه هستند. برخی از مشکلات سینما هیچ وجه حل شدنی نیستند. اگر سینمای ایران را مادر یک فرزند تصور کنیم جنین این مادر دچار سوء تغذیه و مسائل دیگر شده است که هیچ راه حلی برای برون رفت از آن بحران وجود ندارد. او اظهار داشت: برخی مسئولین و افراد گاهی به گونه‌ای سخن می گویند که انگار سینمای ایران از سایر بخش‌ها جداست مگر چنین چیزی می‌شود؟! ساده ترین نکته‌ای که در این میان قابل بیان است، این است که اگر قیمت تمام شده تولید را در یک منحنی با قیمت تورم در کشور هم‌سان‌سازی کنیم، متوجه می‌شویم یک سیر صعودی دور از ذهن در این میان به وجود می‌آید. زمانی که یک فیلم ساخته می شود فقط بخشی از هزینه ها مربوط به دستمزد می‌شود. دیگر بخش‌های تولید، از جمله اجاره مکان فیلمبرداری، هزینه‌های رفت و آمد و خیلی چیزهای دیگر، تحت‌تأثیر اقتصاد یک کشور است. این عدم شفافیت چند ریشه اصلی دارد؛ در درجه اول اقتصاد تک محصولی ما که وابسته به نفت است و سر شیر آن نیز دست دولت است. اگر دولتی بخشنده باشد بهره بیشتری خواهیم برد و بالعکس! برخی از این ماجرا نیز وابسته به معادلات جهانی است بخش دیگر آن اساسا به این موضوع توجه دارد که عده‌ای از افراد این شیوه از اقتصاد را ترجیح می‌دهند و در بدنه سازمان‌یافته حکومت چه قبل و چه پس از انقلاب اسلامی، نقش ترمز را در خصوص تحولات اقتصادی ایفا می‌کنند. محمدی در بخش دیگری از این نشست اظهار داشت: ما در سیستم‌های اقتصادی مدیران پاکدست و شجاعی داشته‌ایم که آن‌ها نیز موفق نشده‌اند. در حال حاضر این ساختار بوروکراتیک در جامعه وجود دارد. در اقتصاد ایران یک نگاه چپ گرایانه وجود دارد که بنیادش از دهه ۴۰ گذاشته شد و متاسفانه بسیاری از نیرو های مذهبی باور ته‌نشین نگاه چپ را دارند که بر اساس آن، به طور مثال داشتن ثروت غلط است که این با هیچکدام از مبانی دینی ما سازگار نیست. ما می‌توانیم سینمای ایران را به صورت کاملا دستی اداره کنیم. اینگونه اداره کردن سینما یکسری قواعد کاملا ساده‌ای دارد؛ مانند اینکه مقداری سرمایه‌گذاری کنیم و منتظر نتیجه آن بمانیم؛ یا اینکه سینما را به صورت صنعتی اداره کنیم و در این صورت، نهادهای جدا مانند تولید کننده و توزیع کننده و... به وجود آیند. عدم تحقق همین‌ها، باعث شده تا سالن‌های سینمای ما افزایش نیابند. این تهیه‌کننده اظهار داشت: من معتقدم این زنجیره، زنجیره متصل به یکدیگر است. بارها این جمله را گفته‌ام که آرزوی من این است که در سینمای ایران، چند کمپانی سینمایی به وجود آید و من به عنوان یک تهیه‌کننده متخصص برای این کمپانی‌ها کار کنم و درصدی در  تولید فیلم‌ها شریک باشم. صاقانه بگویم ما دچار بلاتکلیفی هستیم چه در اقتصاد کلان کشور و چه در سایر قسمت‌ها. در ادامه این نشست، علیرضا داودنژاد نیز پیرامون موضوع امنیت بازار در سینمای ایران به اظهارنظر پرداخت. او گفت: سینما متشکل از چند بخش بازار سالن، بازار ویدئو، بازار ماهواره و اینترنت می‌شود برای اینکه بدانیم در چه وضعیتی قرار گرفته‌ایم، باید هر کدام از این‌ها را به طور جداگانه بررسی کنیم. در جلسه گذشته آمارهایی بیان شد مبنی بر این که ما چهارصد و چهار سالن سینما در کشور داریم که نود و سه درصد از فروش‌مان برای کمتر از ۱۰۰ سالن است که از این ۹۳ درصد، ۷۰ درصدش در پایتخت است! در حال حاضر ما یک فضای مبهم و غیرشفاف داریم. بسیاری از سالن‌های ما استاندارد نیستند و از سوی دیگر، مشکل بزرگی که در این خصوص داریم، این است که تبلیغی برای فیلم‌های سینمایی در شهرستان‌ها انجام نمی‌شود. برای تهیه‌کنندگان هیچ گردش مالی مطمئنی وجود ندارد. هیچ نوع سرمایه‌گذاری، با اطمینان صورت نمی‌گیرد، زیرا معیاری برای محاسبه دریافت‌ها وجود ندارد.