، فاطمه مهاجرانی سخنگوی دولت روز یکشنبه در نشست رونمایی از کتاب خونابه‌های میناب گفت: خوشا به حال آنانی که عروجشان با تیر شهادت رقم خورده است. قطعاً رفتن، کار دشواری است و ماندن و صبر کردن بر فراق، کاری دشوارتر؛ چراکه آنان که می‌روند، به فرمایش قرآن نزد خداوند هستند و از نعمات الهی بهره‌مند؛ کما اینکه ما در طول این ۴۷ سال شهدای زیادی داشتیم و فقط بالای ۲۰۰ هزار شهید در یک مقطع تاریخی، و این نشان از آن دارد که مردم ما با فرهنگ شهادت و شهیدپروری آشنا هستند.

وی با اشاره به جنایت مدرسه شجره طیبه میناب ادامه داد: زمانی که این فاجعه اتفاق افتاد، با توجه به اینکه پروازها بسته شده بود و یک نفر باید به‌سرعت در آنجا حضور پیدا می‌کرد؛ این وظیفه به عهده من گذاشته شد و من با افتخار این کار را انجام دادم. روز شانزدهم اسفند در خدمت مردم عزیز میناب بودم. در آنجا پدری را دیدم که همسرش به شهادت رسیده بود و دوقلوی حدود یک‌ و نیم ساله برایش مانده بود؛ او می‌گفت یک هفته است این دوقلوها از بغل من پایین نمی‌آیند. پدری را دیدم که دو فرزند از دست داده بود؛ البته شاید هم به دست آورده بود، نمی‌دانم کدام واژه را باید استفاده کرد، و چنان با قدرت صحبت می‌کرد که احساس می‌کرم در یک کلاس عرفان حضور دارم.

مهاجرانی یادآور شد: آنجا بود که احساس کردم؛ هنر باید به یاری بیاید و به روایتگری کمک کند. ما باید بتوانیم این روایت‌های متعدد را در فستیوال‌های مختلف نمایش دهیم. ما باید بگوییم که دشمن با ایران چه کرد. ما باید به کمک سینما، تئاتر، رمان، شعر و نقاشی نشان دهیم که ایران استوار و در عین حال مظلوم، مقابل خون‌آشام‌ترین افراد ایستاده است. آن دود سیاه، نخست از دل آدم‌هایی برآمد که اجازه دادند موشکی به مدرسه شلیک شود. هنر ابزاری است که کمک می‌کند این سیاهی‌ها و در عین حال این شکوه انسانیت به‌خوبی نمایش داده شود تا جلوی تکرار آن‌ها گرفته شود.

سخنگوی دولت افزود: زمانی که پیشنهاد چاپ کتاب خونابه‌های میناب با انتشارات امیرکبیر مطرح شد، احساس کردم بهترین زمان است و از نویسنده محترم بسیار تشکر می‌کنم. وی قریب ۴۰ روز در میناب عملاً زندگی کرد؛ روزها و شب‌ها در مزار مقدس شهدا بود و این باعث شد که در کمتر از ۶ ماه پس از وقوع این فاجعه، اولین رمان منتشر شود. امیدواریم که بتوانیم روایتگر خوبی برای مظلومیت فرزندان ایران باشیم.

وی تصریح کرد: به‌رغم اینکه در حوزه‌هایی مثل سردشت فیلم‌های ساخته شده است، مثل درخت گردو اما آثار بیشتری مورد نیاز است برای روایتگری و تولید. جا دارد که درباره آنچه بر مردمان ما گذشت، روایت کنیم؛ نه بر رزمندگانمان که انتخاب کردند مقاومت کنند و دفاع کنند، بلکه درباره فرزندانمان که در مدرسه بودند و آنچه بر آن‌ها و مادرانشان گذشت.

مهاجرانی عنوان کرد: به نظرم «میناب» را اگر جدا بنویسیم، می‌شود «می ناب». می ناب وجدان انسانی است. هر کسی که وجدان انسانی دارد، بر میناب خون‌گریه کرده است. این فاجعه سنگ محک خوبی بود تا ببینیم چه کسانی دلشان برای میناب لرزید.