، علی باقری کنی روز شنبه در آیین بزرگداشت شهید علی لاریجانی در جمع خبرنگاران گفت: شهید لاریجانی یک پدیده در حکمرانی جمهوری اسلامی ایران بودند. وی باوری عمیق به مبانی دین و انقلاب اسلامی داشت و به‌معنای واقعی کلمه فردی متدین محسوب می‌شد. در دوره‌ای که من در ماه‌های پایانی منتهی به شهادتش همراه وی بودم، نشانه‌های پایبندی و التزام عملی وی به مبانی انقلاب و تلاش برای جلوه‌دادن آن اصول در مسیر مسئولیت‌هایشان کاملاً آشکار بود.

معاون بین المللی شورای عالی امنیت ملی افزود: به‌خاطر دارم در میانه جنگ ۱۲ روزه، که تقریباً هر روز با هم جلسه داشتیم، فضای جنگ و تنش‌ها سنگین بود. وی جمله‌ای گفت که برای من بسیار درس‌آموز بود. گفت: «فلانی، این‌ها فکر می‌کنند با یک تهاجم نظامی می‌توانند کاری از پیش ببرند. ما فرزندان این انقلابیم و برای آن جانمان را می‌دهیم. من خودم حاضرم سلاح به دست گیرم و از کیان این نظام و کشور دفاع کنم.» این نگاه و این ویژگی شخصیتی شهید لاریجانی بسیار ارزشمند بود و در حوزه‌های مختلف نیز نمود داشت.

باقری کنی ادامه داد: ویژگی مهم دیگر شهید لاریجانی این بود که مدیری مولف به شمار می‌رفت. در هر عرصه‌ای که وارد می‌شد، چارچوب‌ها و سازوکارهای مدیریتی جدیدی طراحی و اعمال می‌کرد تا مجموعه را به نتیجه برساند.

وی افزود: در حدود دویست روز اخیر مسئولیت دبیری شورای عالی امنیت ملی، هر جا مانع یا مشکلی پیش می‌آمد، ایشان با فکر و تدبیر خود راهگشایی می‌کرد. من در او نه ناامیدی دیدم، نه یأس و نه احساس بن‌بست. حتی زمانی که دیگران دچار سستی می‌شدند، او با صلابت به دنبال پیدا کردن راه حل بود و معمولاً هم راهی می‌یافت.

معاون بین المللی شورای عالی امنیت ملی گفت: نکته مهم دیگر، ۱۷ روز پایانی عمر وی بود. می توان گفت در این هفده روز شاید تنها چند دقیقه استراحت داشتند. شبانه‌روز مشغول حل مسائل، ارائه ایده‌ها و ابتکارها بودند؛ چه در عرصه داخلی و امنیتی، چه سیاست خارجی، نظامی و حتی حوزه‌هایی که به‌طور مستقیم مسئولیتشان نبود. وی به‌عنوان یک میدان‌دار، فعالانه نقش‌آفرینی می‌کردند.

باقری کنی ادامه داد: به یاد دارم در روزهای پایانی، زمانی که خدمت وی بودم، دیدم کمرشان را بسته‌اند. پرسیدم چرا؟ گفتند: «آن‌قدر برای جلسات مجبور به رفت‌وآمد با خودرو و موتور بوده‌ام که کمرم درد گرفته.» بعید می‌دانم در آن روزها شب‌ها بیش از یک ساعت استراحت می‌کردند؛ شب‌ها زمان اصلی کار، فعالیت و جلسات ایشان بود.

وی خاطرنشان کرد: در روز نهم اسفند که حوزه بیت مورد حمله قرار گرفت، یکی از دفاتر وی نیز هدف قرار گرفت. دفتری که تقریباً هر هفته صبح‌های شنبه تا ظهر در آن حضور داشتند. آن دفتر منهدم شد و تعدادی از همراهان وی هم شهید شدند، ولی خودشان در آن زمان آنجا نبودند.

باقری کنی ادامه داد: گمان می‌کنم آن هفده روز آخر برای وی نوعی مأموریت الهی بود تا رسالتی را که بر عهده داشت به سرانجام برساند، و شهادت پاداش تلاش، درایت، مجاهدت و صبر وی بود.

وی افزود:به نظر من، مسائلی که برای وی پیش آمد، خود به خود باید با پاداش شهادت نتیجه داده می‌شد. وی حقیقتاً به مقامی رسید که شایسته‌اش بود. با این حال، نمی‌توان این واقعیت را کتمان کرد که ما به‌عنوان مردم ایران و به‌عنوان نظام حکمرانی، دچار خسارتی بزرگ شدیم. امید داریم که خون این شهید بتواند جبران‌کننده این خسارت باشد.

باقری کنی ادامه داد: قطعاً اقتدا به مسیر، راهبرد و اعتقاد راسخ ایشان به مبانی انقلاب و ولایت می‌تواند راهگشا باشد. امیدواریم وی در مسیر پیش رو، دعاگوی ما باشند و به ما کمک کنند تا این مسیر دشوار را با موفقیت طی کنیم؛ ان‌شاءالله که همین‌گونه خواهد شد.