، رویکرد ترامپ چه در دولت اولش و چه در دولت دومش نسبت به جمهوری اسلامی ایران خصمانه و متکبرانه بوده است. او نشان داده برای رسیدن به اهدافش از به کار بردن بالاترین وجه زور هم ابایی ندارد تا جایی که شاهد بودیم مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا را هم در عملیاتی ربود! اقدامی که برای مدتی در سرتیتر رسانه ها بود و بعد به راحتی این مسئله غیرقانونی به فراموشی سپرده شد. در همین راستا ترامپ اکنون بنا دارد به هر شکلی که هست سیاست خود در حوزه خلیج فارس و تنگه هرمز را عملیاتی سازد آنهم پس از چهل روز همکاری با اسرائیل در حملات هوایی علیه ایران. 

در واکنش به این رویکرد خصمانه، نیروهای مسلح کشورمان بنا به مجوز مندرج در حقوق بین الملل و برگرفته از رژیم مترتب بر «عبور بی ضرر» حاکم بر تنگه هرمز، این آبراهه را به روی کشتی های بستند، زیرا شرایط جنگی و ناپایدار بود. در این رابطه ترامپ تلاش کرد با هر شیوه ای که می تواند تنگه هرمز را از کنترل جمهوری اسلامی خارج سازد اما موفق نشد. از این رو پیشنهاد آتش بس دو هفته ای داد و یک دور مذاکرات هم در اسلام آباد برگزار کرد اما به نتیجه دلخواهش نرسید. بنابراین در گام بعدی رسماً اعلام کرد می خواهد محاصره دریایی علیه ایران را از روز دوشنبه (۲۴ فروردین) آغاز کند. 

بیشتر بخوانید:

۲ نکته در مورد توهم جدید رییس جمهور آمریکا علیه ایران/ چرا محاصره دریایی ایران راه به جایی نمی برد؟

تنگه هرمز که شاهرگ حیاتی انرژی جهان است و این اقدام می تواند روند بازگشایی و ازسرگیری عبور و مرور عادی از این آبراهه را تا زمان نامشخصی به تعویق بیندازد. در همین راستا شرکت اطلاعات دریایی لویدز لیست اینتلیجنس صبح روز دوشنبه اعلام کرد ترافیک کشتی‌ها از طریق تنگۀ هرمز کاملاً متوقف شده است. هم‌زمان با توقف کامل ترافیک تنگۀ هرمز قیمت نفت با جهشی ۹ درصدی از ۱۰۵ دلار فراتر رفت.

این مسئله نشان‌دهنده عمق بحران ناشی از سیاست‌های جنگ‌طلبانه آمریکاست. در پی تهدید ترامپ و تصمیم ایران به واکنش به این مسئله، ترافیک کشتی‌ها متوقف شد و برخی شناورها از جمله دو کشتی تجاری پاکستانی نیز مجبور به بازگشت شدند. 

ترامپ با صدور دستور محاصره دریایی در واقع تلاش کرده تا اهرم راهبردی ایران بر جریان انرژی جهانی را از دست جمهوری اسلامی بگیرد. اهداف اصلی او عبارتند از اعمال فشار حداکثری اقتصادی بر جمهوری اسلامی با هدف پذیرش خواسته¬های آمریکا، جلوگیری از اجرای ایده دیرافت عوارض از کشتی های عبوری که تهران اعلام کرده درصدد اجرای این برنامه است، کاستن از فشار بین المللی وارده بر ترامپ که وی را عامل گران شدن سوخت، انرژی و به خطر افتادن امنیت غذایی دنیا می دانند. 

اما این اقدام، مانند همه سیاست‌های واشنگتن، نتیجه‌ای نخواهد داشت. زیرا این آبراهه در آبهای سرزمینی ایران قرار دارد و و بستن یا محدود کردن عبور و مرور در آن در اختیار کشورمان قرار دارد. نکته دیگر آنکه ایران مرزهای آبی و خاکی گسترده دیگری برای تجارت دارد و تداوم محاصره دریایی فقط می تواند فشار بین المللی علیه ترامپ را افزایش دهد. هنوز این اقدام عملیاتی نشده اما محاصره دریایی تنگه هرمز توسط آمریکا، موجی از بحران را به اقتصاد جهانی ارسال کرده است. تنگه هرمز ۲۰ درصد نفت جهان را تأمین می‌کند و اختلال در آن، قیمت انرژی را به شدت افزایش داده و تورم جهانی را شعله‌ور خواهد کرد. کشورهای وابسته به واردات انرژی با شوک قیمتی مواجه شده‌اند و زنجیره تأمین کالاها مختل شده است.

اما پیامد خطرناک‌تر، تهدید امنیت غذایی دنیاست. خلیج فارس صادرکننده اصلی کودهای شیمیایی (اوره و آمونیاک) است که برای کشاورزی حیاتی‌اند. توقف تردد در تنگه هرمز، صادرات این کودها را متوقف کرده و فصل کاشت در نیم‌کره شمالی را به خطر انداخته است. طبق تحلیل‌های بین‌المللی، این اختلال می‌تواند قیمت جهانی گندم را تا ۴ درصد و میوه و سبزیجات را تا ۵ درصد افزایش دهد. کشورهای در حال توسعه مانند پاکستان، سریلانکا، زامبیا و بسیاری از کشورهای ضعیف و فقیر در آفریقا و آسیا بیشترین آسیب را خواهند دید و میلیون‌ها نفر با خطر گرسنگی روبرو می‌شوند. 

بنابراین محاصره دریایی که اقدامی خصمانه و به نوعی جانیت علیه بشریت محسوب می شود باید با واکنش متحد سایر کشورها روبرو گردد. در این موارد شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل می توانند وارد عمل شوند و جلو بروز بحران انسانی که گستره آن تا سایر قاره ها خواهد بود را بگیرند. از این رو تصمیم ترامپ برای محاصره دریایی صرفاً اعلام جنگ به ایران نیست و اقدامی ضدانسانی علیه تمام کشورهایی است که به نوعی به واردات و گذر کشتی هایشان از تنگه هرمز وابسته هستند.