،  رئیس انجمن ایرانی مطالعات فرهنگی و ارتباطات با تأکید بر نقش شعر در شکل‌دهی به هویت ایرانی گفت: امروز بیش از هر زمان گذشته به معرفت‌شناسی ایرانی نیاز داریم و شعر یکی از مهم‌ترین مسیرهای رسیدن به این معرفت است.

علی ربیعی عصر دوشنبه در آیین بزرگداشت استاد علی نظمی تبریزی در تالار خاقانی خانه فرهنگ تبریز اظهار کرد: ایران به‌گونه‌ای خاص نوعی زندگی اجتماعی را تجربه کرده که شعر در ماندگاری این سرزمین، حفظ هویت آن و معنا یافتن مفهوم وطن نقشی اساسی داشته است.

وی افزود: ایران بدون حافظ، شهریار و شفیعی کدکنی معنایی ندارد. اگر این سرمایه‌ فرهنگی نادیده گرفته شود، جامعه دچار نوعی جاکندگی می‌شود و مفهوم خود را از دست می‌دهد.

ربیعی با اشاره به نقش تاریخی شعر در عبور جامعه از بحران‌ها بیان کرد: در مقاطع مختلف، از حمله مغول‌ها تا کودتای معاصر، جامعه ایرانی با شعر توانسته رنج‌ها را تحمل کند و آن‌ها را در حافظه تاریخی خود نگاه دارد. شعرهای ملک‌الشعرای بهار نمونه‌ای برجسته از این نقش تاریخی است.

وی ادامه داد: تجربه شکست‌ها نیز در شعر بازتاب یافته است. حسرت‌ها و اندوه‌های ناشی از جنگ‌ها از طریق شعر به حافظه جمعی منتقل شده و این احساسات نسل به نسل ادامه پیدا کرده است.

دستیار اجتماعی رئیس‌جمهور با انتقاد از کمرنگ شدن این مفاهیم گفت: امیدواریم روایت این تجربه‌ها همچنان در نظام آموزشی و کلاس‌های درسی حضور داشته باشد، اما متأسفانه بخشی از این میراث در حال فراموشی است.

ربیعی با تأکید بر اینکه تاریخ اجتماعی ایران را می‌توان در شعر دید، افزود: شاعران در حفظ روح مقاومت و امید در جامعه نقش مؤثری ایفا کرده‌اند و اشعار عمیق و تأثیرگذاری در این زمینه در اختیار داریم که باید بازخوانی شوند.

وی با اشاره به شرایط امروز جامعه و ذائقه فرهنگی نسل جوان گفت: با مطالعه شعر هر دوره می‌توان اندیشه‌ها، نگرش‌ها و وضعیت اجتماعی آن زمان را درک کرد. امروز بیش از هر زمان دیگر به معرفت‌شناسی ایرانی نیاز داریم و شعر یکی از راه‌های اساسی رسیدن به آن است.

ربیعی خاطرنشان کرد: شعر به انسان آرامش می‌دهد، روح را لطیف می‌کند و امکان زیستن در کنار دیگران را فراهم می‌آورد. تجربه تحولات معاصر، به‌ویژه در سال‌های منتهی به انقلاب، نشان می‌دهد که شعر همواره ابزار بیان جمعی و همراهی اجتماعی بوده است.

وی در پایان افزود: در طول تاریخ، شاعران اغلب زندگی سختی داشته‌اند؛ در حالی که شعر آنان شور، معنا و پایداری را به جامعه منتقل کرده، خودشان با رنج زیسته‌اند و همین، ارزش میراث شعری ایران را دوچندان می‌کند.