، اسماعیل سقاب اصفهانی، معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان بهینه‌سازی و مدیریت راهبردی انرژی که از چند روز قبل در غم از دست دادن همسر و یک فرزندش و مصدومیت دو فرزند دیگرش در یک سانحه رانندگی به سر می‌برد، دل‌نوشته‌ای منتشر کرد. 

چهار روز پیش ما خانواده‌ای بودیم ۵ نفره؛ فاطمه عزیز و فداکار، حسنای مهربان و شاد که دختر بزرگم و ۱۳ سالش بود، محمدحسین پسر قوی و نور چشمم که ۱۱ سالش است و محمدسبحان که میوه دلم و شیرین‌تر از عسل برایم است.

فاطمه عزیزم که پاره تنم بود اول از همه مظلومانه رفت. ایکاش فاطمه مانده بود. فاطمه همه وجودم بود و البته هنوز هم هست.

هر بلایی در نبودن هستی‌ام، برایم کوچک و حقیر است، بارها این را زیر لب زمزمه کردم که: و بشر الصابرین... فاطمه را خدا به من داده بود و من را لایقش ندانست و خودش پس گرفت. در این دو هفته که عضوی از کابینه دولت شدم و برخی نیز نقدهایی داشتند، فاطمه ام شب‌ها خوابش نمی‌برد و اضطراب داشت اما می‌گفت: «تو باید با عملکردت نشون بدی که لیاقتش رو داری... و این کار بزرگ که به مردمت تعهد دادی را به نحو احسن تموم کنی.» حسنا هم بعد از دو روز مرا ترک کرد ولی با سخاوت بی پایانش زندگی چندین انسان دیگر را نجات داد...

ملتمسانه از همه مردم بزرگوارم خواهش می‌کنم که برای محمدسبحان من دعا کنید. سبحان شیرین من در اغماست...

هنوز به محمدحسین نگفته‌ایم مادر و خواهرش را از دست داده. دعا کنید این قوت را پیدا کند که بتواند این داغ عظیم و غیرقابل تصور را تحمل کند. محمدحسین فقط یازده سالش است و برای دل کوچکش نگرانم. دست همه کسان به‌ویژه رهبر عزیزتر از جانم که در این مدت تسلی خاطر دادند و دست من را با پیام‌ها و تسلیت‌هایشان گرفتند می‌بوسم.

اسماعیل سقاب اصفهانی